PREMIUMSlapen op het water

Ontdek de lagune van Venetië met een eigen boot

null Beeld

De lagune van Venetië is een van de mooiste natuurgebieden van Europa. Journalist Stephanie Pander bekeek het vanaf een eigen boot, zonder kapitein. “Zag ik het San Marcoplein eens van een andere kant.”

Stephanie Pander

We gaan naar Venetië. Niet naar het overvolle San Marcoplein. Niet in de lange rij voor het Guggenheim Museum. Geen gedoe met volle hotels en zoektochten naar een betaalbaar restaurant. Deze zomer nemen we de boot en gaan op ontdekkingstocht in de lagune, die loopt van Chioggia in het zuiden tot Grado in het noorden. Dit natuurgebied met ruim 120 bewoonde en onbewoonde eilandjes staat op de Unesco Werelderfgoedlijst. Het schijnt dat je Venetië en de Venetianen pas écht kunt begrijpen als je de lagune kent.

null Beeld

Wakker met een duik

Toen ik een paar jaar geleden van vrienden hoorde dat je Venetië ook met een ‘eigen boot’ kunt bezoeken, was ik stomverbaasd. Zij vertelden hoe mooi het Dogepaleis vanaf het water is. Dat ze voor de nacht aanlegden bij de steigers van het relatief onbekende eiland Vignole en genoten van de zonsondergang die de hele lagune oranjerood kleurde. ’s Morgens werden ze wakker met een duik en uitzicht op het beroemde eiland Burano met z’n felgekleurde gevels. Mag dat daar zomaar, met een eigen boot rondvaren? Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Toch klopt het. Er zijn verschillende organisaties die boten verhuren zonder kapitein. De grootste selectie heeft verhuurbedrijf Le Boat: robuuste, comfortabele boten die eenvoudig te besturen zijn. Een vaarbewijs is niet nodig.

null Beeld

Klein Venetië

Wij halen onze boot op in het dorp Casale, gelegen aan rivier de Sile. Het is een fijn schip met een ruime salon en een slaaphut met een dubbel bed. Hier houden we het wel een weekje op uit. Onze eerste stop is kunststadje Treviso, iets verder stroomopwaarts gelegen. Het heeft wel iets weg van een klein en verstild Venetië, zeker tijdens een wandeling over de kade langs het Canale Buranelli. Het is zaterdagochtend, dus we slaan proviand in op de boerenmarkt die op donderdag, vrijdag en zaterdag wordt gehouden op de Piazza Giustiniani. Er worden alleen lokale producten verkocht: kazen, worsten, verse pasta, gevulde ravioli en in de winter de beroemde roodlof radicchio trevisano. Deze groente heeft in december zelfs een eigen festival in de stad. Uiteten? Schuif aan bij Trattoria All’Oca Bianca (Piazzetta Torre 7) voor bigoli (dikke spaghetti met een gat erin) met een saus van verse ansjovis, en bruschette van notenbrood.

null Beeld

Romige risotto

De volgende dag varen we de Sile af in de richting van de lagune van Venetië. We komen het water op ter hoogte van het eiland Torcello, waar het beroemde restaurant Locanda Cipriani zit. Ooit was het een eenvoudig eethuis voor lagune-vissers, tegenwoordig moet je veel moeite doen om hier een tafeltje te bemachtigen en de prijzen zijn hoog. Maar er zijn meer opties op dit eiland. Tijdens een wandeling ontdekken we bij toeval Taverna Tipica Veneziana, een biologisch restaurant met lange tafels in een grote tuin. Ze hebben er zonnestoelen, speeltoestellen voor de kinderen, en een fijne menukaart met de Venetiaanse klassiekers risotto alla Buranella (romige visrisotto), sarde in saor (sardientjes op zuur) en seppie in tecia (in eigen inkt gestoofde inktvis).

null Beeld

Fuchsiaroze huizen

Na de lunch laten we onze boot achter op een van de gereserveerde ligplaatsen op het eiland Mazzorbo en pakken de vaporetto (Venetiaanse waterbus) naar Burano. Waar op Murano alles om glas draait, is dit eiland beroemd om het kantkloswerk. Op straat zijn oude vrouwtjes nog aan het werk met houten klossen. Let op bij het aanschaffen van souvenirs, er zit ook veel kantwerk ‘made in China’ tussen. Het mooiste kant is te vinden in Museo del Merletto, gevestigd in een oude handwerkschool op het eiland.
Wat op Burano het meest in het oog springt, zijn de gekleurde huizen. Geen bescheiden pasteltinten hier, maar grasgroen, kanariegeel en fuchsiaroze. Als we over de Via Marcello wandelen, kunnen we het fotograferen niet laten. Geen filter nodig voor deze plaatjes op Instagram kunnen, ze knallen zo al van het scherm!

null Beeld

Die avond slapen we op Mazzorbo, waar Venetianen graag naartoe komen om te dineren in het exclusieve sterrenrestaurant Venissa. Gelukkig hebben de eigenaren op hetzelfde eiland een betaalbare osteria geopend. Ook geweldig eten, maar dan voor een vriendelijke prijs. Bijzonder is de ommuurde wijngaard waar de familie eigen wijnen produceert die geschonken worden in beide restaurants. Ze zijn ook te koop in de eigen winkel, dus we nemen een fles mee voor aan boord.

null Beeld

Vis in Chioggia

Op dag drie maken we een uitstapje naar de zuidkant van de lagune. We varen langs het San Marcoplein, voorbij het langgerekte Lido tot aan vissersstad Chioggia. Net als Treviso ligt Chioggia in de schaduw van Venetië. Ook hier ontdekken we een verborgen juweel. In de ruige vissershaven liggen de boten drie rijen dik. Er worden netten geknoopt en vis wordt verhandeld op de kade. De sfeer is gemoedelijk, slechts een handjevol toeristen heeft de terrassen aan de statige Piazza Vescovile weten te vinden. Hier hebben ze heerlijk en betaalbaar eten en lekkere spritzers. Die maken de Venetianen niet alleen van Aperol maar ook van allerlei ander bitters. Een beroemde variant is een Spritzer Cynar, gemaakt met het traditionele artisjokkenbitter, wat prosecco en een scheutje prikwater.

null Beeld

Ook in de haven van Chioggia heeft Le Boat gereserveerde ligplaatsen, dus we kunnen een nachtje blijven. Vanuit Chioggia gaat een rechtstreekse veerpont naar Venetië, ideaal voor wie toch een dagje de stad in wil zonder aanleg- of parkeerproblemen. Maar wij zijn na drie dagen al helemaal verknocht aan de pracht van de lagune.

Via de rivier de Brenta varen we de volgende dag naar de levendige studentenstad Padova om de beroemde fresco’s te bekijken in onder meer de Cappella degli Scrovegni en het Palazzo della Ragione. De fresco’s van Padova zijn door Unesco uitgroepen tot werelderfgoed, net als de eeuwenoude botanische tuin van de stad. Voor koffie gaan we naar het historische Caffè Pedrocchi, waar ze espresso met een schuimige crème met munt serveren. Een tweede niet te missen specialiteit is Zabaglione Stendhal, genoemd naar de Franse schrijver die zo onder de indruk was van dit toetje dat hij er in zijn memoires over schreef. De zoete roomeiercrème wordt geserveerd in een glas met koekjes erbij om te dopen. Het recept is al meer dan honderd jaar een goed bewaard geheim.

null Beeld

Aalscholvers & flamingo’s

We besteden een volle dag aan de terugvaart naar de noordkant van de lagune. We passeren het beroemde begraafplaats-eiland Isola di San Michele, de glasblazers van Murano en het groene Isola di Sant’Erasmo, ook wel ‘moestuin van Venetië’ genoemd. Daarna wordt het steeds stiller. Ondergelopen weides en moerasland hebben wel wat weg van de Hollandse Weerribben. Vanaf het voordek is het eindeloos watervogels kijken: zilverreigers, steltkluten, aalscholvers, en in het voorjaar de elegante roze flamingo’s. Zij hebben dit weelderige en rustige deel van de lagune ter hoogte van Cavallino Treporti een aantal jaar geleden ontdekt en sindsdien is het een favoriet broedgebied. De eilanden zijn groen en in de dorpen lijkt het alsof de tijd heeft stilgestaan. Net buiten Lio Piccolo ontdekken we Agriturismo Le Saline, een traditioneel boerenbedrijf waar ze een fritto misto van lagune-visjes serveren, zó lokaal dat er niet eens een vertaling voor bestaat. Vissoorten met namen als go, moi, schie en barboni zijn zelfs in het Italiaanse woordenboek niet terug te vinden.

null Beeld

Goudgele stranden

Achter de kustlijn passeren we de rivier de Piave. Ter hoogte van Jesolo gaat de route een stuk landinwaarts tot San Donà di Piave, en daarna weer verder vlak achter de kustlijn, via het kleurige, autovrije stadje Caorle en – voor wie wat verder door wil varen – het Romeinse stadje Concordia Sagittaria. Ter hoogte van Lignano Sabbiadoro (de naam verklapt het al: goudgele stranden) verlaten we de regio Veneto en komen we in Friuli. Hier, in de haven Precenicco, mogen we onze LeBoat achterlaten.

null Beeld

Jammer, we waren graag nog doorgevaren naar de Romaanse stad Aquileia om archeologische opgravingen en de indrukwekkende mozaïekvloer in de basiliek te bezichtigen. Of om de oude badplaats Grado, helemaal aan het uiteinde van de lagune, te bezoeken en langs het door monniken bewoonde eiland Barbana te varen. Venetië met haar overvolle pleinen en lange rijen voor de musea lijkt mijlenver weg.

null Beeld

Fotografie: Adobestock, Yon A/Unsplash, Jose Alejandro/Unsplash, Salmen Bejaoui/Unsplash, Getty Images, Imageselect, eonhard Niederwimmer/Unsplash, Shutterstock.

Ontdek de lagune van Venetië met eigen boot Beeld Libelle
Ontdek de lagune van Venetië met eigen bootBeeld Libelle
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden