nieuwe serie op libelle online: oude liefde roest niet

Charlotte: “In deze liefde ben ik ‘die andere vrouw’”

Charlotte: “In deze liefde ben ik ‘die andere vrouw’” Beeld Libelle
Charlotte: “In deze liefde ben ik ‘die andere vrouw’”Beeld Libelle

In deze eerste aflevering van de nieuwe serie Oude liefde roest niet: Charlotte stuurt haar jeugdliefde van 43 jaar geleden een berichtje op LinkedIn. Hij blijkt getrouwd, zij is twaalf jaar geleden gescheiden.

Charlotte HoogendoornLibelle

Het ligt hier voor me, op het oude bureau van mijn moeder, in de werkkamer van mijn huis aan een hof in de Amsterdamse Watergraafsmeer: een donkergrijze ordner met bijna vierhonderd A4-tjes aan LinkedIn-chats, WhatsApp-berichten, handgeschreven kaarten en prints van songteksten die hij en ik elkaar de afgelopen vier maanden stuurden.

Hij was 43 jaar geleden mijn eerste liefde. Een liefde die je niet vergeet, omdat hij nu eenmaal de eerste is op wie ik – na alle bakvissenverliefheid op popsterren en onbereikbare jongens – echt verliefd werd. Die me vroeg ‘wil je mijn vriendin zijn?’, die me toen ook al brieven en gedichten schreef, die me meenam naar zijn wereld die zo anders was dan de mijne. Met wie ik bijna onophoudelijk hartstochtelijk zoende, over wie ik toen zó open schreef in mijn dagboek dat ik er nu – op mijn bijna-zestigste – verlegen van word.

Hij is ook de jongen die uiteindelijk mijn hart brak. Kortom: die eerste liefde, die je nooit vergeet, maar in de loop der jaren wel in de vergetelheid raakte door het leven en andere liefdes. Ik zag hem na de middelbare school nooit meer.

Dit is een waargebeurd liefdesverhaal dat ik graag wil vertellen. Niet omdat het bijzonder is, in de zin van ‘uitzonderlijk’. Wel omdat het doodgewoon onverwacht, lief en hoopvol is dat je verliefd wordt op mijn leeftijd.

Ik ben inmiddels twaalf jaar gescheiden, na een huwelijk van bijna twintig jaar dat lang gelukkig was. Het duurde wel even eer ik gewend was aan mezelf zonder man, maar toen dat eenmaal zo was, had ik er ook echt geen zin meer in. Geen zin meer in me afstemmen op een ander, geen zin meer in de onrust van iemand leuk vinden, maar niet weten waartoe dat leidt en vooral geen zin in de compromissen die bij een relatie horen. Tot een paar maanden geleden had ik de stellige overtuiging dat ik de rest van mijn leven alleen zou blijven en dat vond ik helemaal geen verontrustend vooruitzicht. Natuurlijk dagdroomde ik wel eens over wát als ik nog eens echt verliefd zou worden, maar ik kon het me niet meer voorstellen.

En nu is het dus toch gebeurd. Ik ben tot ver over mijn oren verliefd en al weken een stuurloos schip. En hij is dus mijn eerste liefde, die inmiddels dertig jaar getrouwd is met de middelbareschoolliefde die hij voor mij leerde kennen. Hij ontmoette haar de eerste keer dat hij 4VWO deed, mij in het jaar dat hij bleef zitten.

In deze liefde ben ik ‘die andere vrouw’. Iemand aan wie anderen om die reden misschien wel een hekel krijgen. En dan ken ik nota bene de chaos, de woede en de pijn van het alleen achterblijven terwijl je dat helemaal niet wil. Verlaten of verlaten worden, ik heb beide kanten meegemaakt.

Nu vertel ik ons verhaal. Van het eerste bericht op LinkedIn tot aan de eerste ontmoeting, vier maanden later op een bankje aan de IJssel in Zutphen.

Het begon met een contact op social media, een uitnodiging van mij waarop hij binnen een dag reageerde.

[LinkedIn]

Hij: Dat is lang geleden. 100 jaar ongeveer. Hoe is het met je? Wel goed, volgens mij.

Ik: Wat leuk dat je reageert! Mijn dochter las onlangs het plakboek van mijn zestiende levensjaar, waarin jij een hoofdrol had. Ze las al je brieven en gedichten en wilde weten wie jij dan wel was. Lieve, leuke herinneringen. Ik heb je opgezocht. Zie dat je nog steeds iets met bowlen hebt, wat ik nog steeds niet kan. Vertel eens iets over jou?

Hij: Ik moet mijn profiel actualiseren, merk ik, want bowlen is al even geleden. Het gaat goed met me. Kort: ik ben lang bewust vrijgezel geweest. Ik deed waar ik zin in had en wilde geen rekening houden met anderen. Op mijn 30e kwam ik mijn vrouw tegen. We kenden elkaar, net als jij en ik, van school en nu zijn we bijna 30 jaar verder en heb ik een fijn gezin met vier volwassen kinderen en zes kleinkinderen.

Ik: Wat heerlijk en heerlijk veel ook, vier kinderen en zes kleinkinderen. Ik ben blij afgunstig op mensen zoals jij, met lange huwelijken en veel kinderen. Dat heb ik niet. Wel één prachtkind, van wie ik het allermeest van alles en iedereen houd. Ik woon met haar op een fijne plek in Amsterdam, zonder partner, na vier liefdevolle relaties ben ik nu op mijn best zonder man.

Zo begint dit liefdesverhaal.

Charlotte Hoogendoorn (59) is hoofdredacteur van Koffietijd, twaalf jaar geleden gescheiden en woont met haar dochter (18) in de Amsterdamse Watergraafsmeer, als ze tot over haar oren verliefd wordt op haar eerste liefde van 43 jaar geleden. Hierover schrijft ze in haar wekelijkse serie op libelle.nl.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden