Charlotte: “Op hem werd ik verliefd, ver buiten mijn eigen, keurige wereld”

Oude liefde roest niet Beeld Libelle
Oude liefde roest nietBeeld Libelle

In deze tweede aflevering van de nieuwe serie Oude liefde roest niet: Charlotte haalt herinneringen op via oude plakboeken. Met weemoed kijkt ze naar de foto’s van haar eerste liefde, op de middelbare school.

Charlotte HoogendoornLibelle

Ons liefdesverhaal begon toen mijn vadertje afgelopen winter stierf. Hij waaide weg, zo mager en zo klein dat het bijna een opluchting was dat hij ging. Zijn laatste wakkere dag streek hij met zijn dunne, harige vingers over mijn wang en zei: “Ik hou van je.” Nu twijfel ik wel eens of hij dat echt zei, dat deed hij namelijk nooit. Nadat we hem op een zaterdagochtend hadden begraven, begon ik te dwalen door mijn jeugd. Ik dwaalde door de laatste periode dat mijn vader nog bij ons was en niet bij zijn nieuwe gezin. In de opslag vond ik dozen met plakboeken van toen, die ik al heel lang niet meer had gezien.

Zoals veel moeders maakte ook de mijne voor ieder kind jaarlijks zo’n boek. Dat begon met je verjaardag - foto’s van de taart met kaarsjes en de handen in de lucht op ‘hoera hoera’ - de lijst van cadeautjes die je had gekregen en alle felicitatiekaarten van oma’s, tantes en oud-buurvrouwen. Omdat ik een aprilkind ben, waren de laatste foto’s in mijn boek meestal van kerst, tenzij er later in de winter nog geschaatst werd. Dan eindigde het jaar daar.

In 1979 eindigde mijn moeders levenswerk met het boek van mijn vijftiende levensjaar, met een strenge winter waarin we met de slee naar school gingen. Daarna nam ik het over. Het boek van mijn zestiende jaar maakte ik zelf, naar mijn moeders voorbeeld. Dat blijkt een schat voor mijn verlangen om die laatste jaren met mijn vadertje thuis weer in beeld te krijgen. Van foto’s, tekeningen, droedels en bonnetjes tot heel veel brieven. Het muizentrappetje ontvouwt zich en onthult een overvloed aan vergeten herinneringen. Het ontroert enorm om al deze blije meisjesdingen te herlezen.

En daar kom ik hem tegen: mijn eerste liefde. Natuurlijk dacht ik nog wel eens aan hem. Aan deze dwarse jongen. Wat was er van hem geworden? Ik keek nooit meer in het hart van dat zestienjarige meisje. Dat doe ik nu en dat is zo teer, dat ik telkens heel voorzichtig een nieuw, dik blad in dit oude plakboek omsla.

Ik vind briefjes die hij en ik elkaar tijdens wiskunde stuurden, waarin hij mij plaagt en ik me dapper verweer. Ik vind zijn gedichten en liefdesbrieven en foto’s van een stralend meisje en een jongen die zijn vingers standaard in een peaceteken lijkt te hebben en mij zo liefdevol aankijkt.

Het is zo zoet. Een meisje met lange, bruine krullen en een onbevangen lach uit een groot huis in een rijke buurt. En een dwarse, belezen jongen uit een nieuwbouwwijk die zo ver buiten mijn wereld lag, dat ik nu nog niet zou weten hoe ik er zou moeten komen.

Hij was een anarchist, de beste in Engels, Nederlands en geschiedenis, hij was degene die dingen durfde te zeggen die wij niet durfden, die in de schoolkrant felle stukken schreef, die Deep Purple luisterde terwijl ik op mijn kamer Herman van Veen en Boudewijn de Groot grijs draaide. Op hem werd ik verliefd, ver buiten mijn eigen, keurige wereld, in dat vrije Berlijn waar we op schoolreis waren in de vierde.

Ik zocht hem op, vond hem op Linkedln en stuurde hem – uit een bijna kinderlijk verlangen naar stemmen van mijn veilige vroeger – een berichtje.

Ik: Hallo jij! Eén keer in je leven moet je toch je eerste liefde checken op social.

Hij: Ik hoop niet dat ik nu een mooie herinnering om zeep help, maar je was niet mijn eerste liefde. Daarmee ben ik inmiddels 30 jaar getrouwd...

Charlotte Hoogendoorn (59) is hoofdredacteur van Koffietijd, twaalf jaar geleden gescheiden en woont met haar dochter (18) in de Amsterdamse Watergraafsmeer, als ze tot over haar oren verliefd wordt op haar eerste liefde van 43 jaar geleden. Hierover schrijft ze in haar wekelijkse serie op Libelle.nl.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden