column Koen Beeld Libelle
column KoenBeeld Libelle

Dagboek Koen: “Bham! Meteen is het er, dat gevoel dat ik natuurlijk weer tekortschiet”

Koen heeft besloten niks te doen met het gegeven dat hij kennelijk toch de vader is van het kind van Lot.

Dagboek #39

Ik krijg een appje van Maud dat het uit is tussen Julian en zijn vriend, vanwege drugs. Ik toets meteen haar nummer in, maar ze neemt niet op. Vervolgens probeer ik Julian te bellen die gelukkig wel meteen opneemt. “Je hebt het zeker van mama gehoord?”

“Nou ja, gehoord... Ze appte me. Maar het is jouw beslissing begreep ik.”

“Ja, maar dat maakt het er niet minder pijnlijk op, pa”, reageert hij aangebrand.

“Nee, dat snap ik. Dat soort dingen hakken er altijd in.”

“Gelukkig is mama gekomen. Dat was lief.”

Bham! Meteen is het er, dat gevoel dat ik natuurlijk weer tekortschiet en dat Maud het allemaal goed doet. “Als je wil kan ik ook langskomen.”

“De komende twee weken heb ik het druk met co-schappen.”

“Prima, geef jij het maar aan. Trouwens, ik vond hem toch al een eikel. Echt waar, ik vertrouwde hem niet.”

“Wie?”

En ineens weet ik het niet meer. Ik kan niet meer op zijn naam komen. “Gewoon, je ex.”

“Hoe lullig is dit, pap. Wat heb ik daar nou aan?”

Ik wil al excuses gaan maken dat ik nooit goed geweest ben in namen. Maar Julian praat door. “We hadden het juist super goed samen, tot de drugs hem veranderden.”

Gelukkig heeft hij niet door dat ik zijn naam vergeten ben. “Ja, dat is ook zo, sorry.”

Maar Julian is nog niet klaar. “Jij kunt soms zo… horkerig reageren. Alsof je gewoon helemaal niet nadenkt. Mama zou zoiets nooit zeggen.”

“Goed dat mama dan is langs geweest en niet ik”, zeg ik.

“Zo bedoelde ik het ook weer niet.”

Er valt een korte stilte waarin ik moeite moet doen om geen dingen te zeggen waar ik later spijt van krijg.

“Misschien wel goed als wij elkaar binnenkort zien”, zegt mijn zoon mat.

“Het lijkt mij gezellig, maar als je meer aan mama hebt...” Het is onmogelijk om geen zelfmedelijden te horen in mijn zin.

“Die is er de komende weken toch niet”, zegt Julian.

“Komende weken? Waar is ze dan?” Ik heb er niks over gehoord dat Maud weg zou gaan.

“Dat weet je toch, ze gaat op taalcursus in Italië.”

Ik breek mijn hoofd over de gedachte of ze dat nou wel of niet gezegd heeft tegen mij. Ik vergeet heus wel eens wat, maar een drieweekse taalcursus is niet zo alledaags om zomaar te vergeten. Julian belooft me te bellen zodra hij tijd heeft.

Gefrustreerd over dit hele gesprek toets ik nog een keer het nummer van Maud in. Dit keer neemt ze wel op. “Hoezo ga jij drie weken weg. En je moeder dan?”, vaar ik uit.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier
De ex-vrouw van Koen heeft ook een dagboek, dat lees je hier

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden