null Beeld

PREMIUM

Dagboek Koen: “Het is mijn schuld dat mijn broertje er niet meer is”

Koen komt thuis terwijl Loretta staat te koken. Onbedoeld begint hij over het trauma uit zijn jeugd.

Koen

“Ik begin langzaam te begrijpen waarom Maud niet met jou door wilde”, zegt Loretta. Ze staat met gevouwen armen voor me, als een ouder die zijn kind op het matje roept.

“Hé, ik wilde niet met haar door, voor de duidelijkheid.”

“Alsof dat er ook maar iets toe doet! Of ben jij een soort macho die het heel belangrijk vindt dat zijn meisje hem niet aan de kant heeft gezet, maar hij haar.”

Ik loop weg. Als hier nou ook al het gezeik begint.

“Koen, hier blijven! Praten!” hoor ik in mijn rug. “Of ben je echt pas van plan om over vijfentwintig jaar te vertellen wat jou dwarszit?”

“Verdomme!!!” Ik zou de vaas van de tafel willen gooien. De deur achter me dicht willen smijten. Haar toeschreeuwen dat ik weg ben en nooit meer terugkom. Maar ik blijf staan, trillend van woede. Langzaam draai ik me naar haar om. “Oké, vraag maar!”

Loretta laat haar armen zakken. “Wat is het trauma uit jouw jeugd, Koen?”

Ik zak op de eetkamerstoel. “Goed dan. Ik heb jaren last gehad van het feit dat mijn broertje is omgekomen. Ik zou met hem gaan zeilen, maar ik was zestien en met andere dingen bezig. Dus gaf ik hem geld om zonder mij te gaan, en dat niet aan onze ouders te verraden. Hij kwam nooit meer terug.”

Vol verbijstering kijkt Loretta me aan. Ze komt naast me aan tafel zitten. “Koen, wat verschrikkelijk.”

Het is door haar reactie dat er bij mij ook weer een golf van emotie naar boven dreigt te komen. Met moeite weet ik deze te onderdrukken. “Het is lang geleden.”

Loretta legt haar hand op mijn knie. Ook de neiging om hem van me af te slaan, weet ik amper te beheersen.

“Wat afschuwelijk voor je, Koen...”

“Ik hoef geen medelijden, het is mijn schuld dat hij er niet meer is. Nu weet je het.”

“Je was gewoon een puber, die zijn nou eenmaal egocentrisch, dat is al eeuwen zo. Heb je het verwerkt sinds je het tegen Maud hebt verteld?”

“Ik ben best een tijd depressief geweest. Maar de therapie heeft me aardig geholpen.”

“Aardig? Dat klinkt niet overtuigend. Denk je nog vaak aan je broertje?”

Deze vraag had ik niet verwacht. Ik leun met mijn vuisten tegen mijn voorhoofd.

Loretta geeft het antwoord dat ik niet kan uitspreken. “Elke dag, of niet?”

Dan ruik ik plotseling iets. Het brengt me terug in het hier en nu. “Het eten brandt aan!”

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Maud, de ex-vrouw van Koen schrijft ook iedere week in haar dagboek. Haar verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden