null Beeld

Dagboek Koen: “Ik heb er de afgelopen tijd nogal een puinhoop van gemaakt”

Rosa vertelt aan Koen waarom ze is gestopt met haar opleiding.

“Waarom heb je me niet gebeld?”, vraag ik Rosa die in tranen tegenover me zit.

“Jullie waren nogal druk met je eigen problemen”, zegt ze terwijl ze ruw haar gezicht droog veegt.

“Dat is flauw, Rosa, je kunt altijd bij mij of je moeder terecht, dat weet je.”

Rosa laat haar hoofd zakken en begint opnieuw te huilen. “Ik voel me gewoon zo’n mislukkeling”, zegt ze snikkend.

Life sucks

“Hee, alsof ik me nooit een mislukkeling voel”, zeg ik opbeurend. “Ik heb er de afgelopen tijd nogal een puinhoop van gemaakt. Maar dat is gewoon het leven. Life sucks, zeggen ze toch? Ik weet nog dat ik vroeger altijd dacht dat er niks meer aan mijn leventje zou veranderen, niet qua relatie, werk, of hobby’s. En als ik dan bedenk waar ik nu sta... Tegelijkertijd heb ik door op mijn bek te gaan, ook veel geleerd en zijn er dingen op mijn pad gekomen die niet had willen missen.” Over de tafel pak ik haar hand. “Ik wil maar zeggen; we maken allemaal fouten. En zolang we daarvan leren, is dat alleen maar iets goeds.”

Pas nu kijkt ze weer op. “Dat is lief van je, pap. Ik dacht dat je boos zou zijn dat ik weer gestopt was met mijn studie.”

Ik wil reageren dat dat de grootste onzin is, maar de ‘oude’ Koen wás waarschijnlijk ook boos geworden. “Dat is een voordeel van zelf fouten maken”, zeg ik. “Dat je beter begrijpt hoe lastig het soms is.”

Zorgen en verzorgen

“Wil je niet weten waarom ik gestopt ben?”, vraag ze zacht.

Stom dat ik dat niet gevraagd heb. “Ja, tuurlijk wel.”

“Tijdens mijn stage kwam ik erachter dat ik het ziekenhuis totaal geen fijne plek vind om te werken. Ik kan niet tegen die geur die er hangt, niet tegen de ziektes, en het idee dat het 24/7 doorgaat. Ik werd daar zo depressief van.” Ze nipt even van haar thee. “In de schoolbanken was het alleen nog maar theorie, dat vond ik interessant, maar de praktijk...”

“Je wilde toch iets met ouderenzorg doen. Dan werk je niet in een ziekenhuis.”

Ze schudt haar hoofd. “Nee. Ik heb enorm veel bewondering voor mensen die wel de hele tijd kunnen zorgen en verzorgen, maar ik kan het niet. Kennelijk lijk ik toch niet op mama...”

“Dat geeft toch niks schat. Ik lijk ook niet op mama en ben toch best een prima mens.”

Er verschijnt een glimlach om haar mond. “Dat is zeker waar.” Dan opnieuw bedenkelijk: “Wil je nog even niks tegen haar zeggen?”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden