null Beeld

PREMIUMColumn

Dagboek Koen: “Loretta heeft haar huis al propvol met spulletjes. Hoe passen hier nog twintig dozen bij?”

Koen is bij Loretta ingetrokken. Hij haalt zijn spullen op bij Maud en komt op een idee.

Koen

Maud is terug uit Italië en meteen hangt ze aan de telefoon. Ze heeft gehoord – van wie? – dat ik ben gaan samenwonen en nu wil ze graag dat ik de dozen met mijn spullen op kom halen. Ze heeft het allemaal gesorteerd, dus ik hoef alleen een paar keer met de auto heen en weer te rijden.

Twintig verhuisdozen

“Een paar keer? Om hoeveel dozen gaat het?” vraag ik. Ik kan me echt niet voorstellen dat het nog zo veel is.

“Een stuk of twintig.”

“Twintig verhuisdozen?”

“Ja, Koen, je hebt hier 25 jaar gewoond, dan verzamel je dingen. Misschien dat je de helft wil weggooien, maar dat moet je natuurlijk zelf uitzoeken. En niet hier in huis, want ik heb net alles opgeruimd.”

Het liefst had ik een groter huis gekocht voor Loretta en mij, want haar miniflatje is niet ideaal. Maar met die overspannen huizenmarkt is dat gewoon niet te doen. Loretta heeft haar huis al propvol met spulletjes en dingetjes, hoe passen hier nog twintig dozen bij? In de kleine logeerkamer schuif ik het bed tegen de muur en maak een plek vrij waar ik ze kan opstapelen. Dan rijd ik naar Maud.

Ik wil automatisch mijn sleutel in het slot steken, maar bedenk me dan. Ik kan beter aanbellen. “Hee Koen, fijn dat je zo snel kon komen”, zegt Maud als ze de deur voor me opendoet. Ze ziet er opvallend goed uit.

“Alles oké? Hoe was Italië?”, vraag ik terwijl ik naar binnenloop.

“Heel leuk!”, zegt ze. “De dozen staan boven.”

“En nu spreek je vloeiend Italiaans?”

“Nou ja, vloeiend, ik kan me verstaanbaar maken.” Onrustig verplaatst ze haar gewicht van haar ene op haar andere been. “Ik zou je wel koffie willen aanbieden, maar ik moet zo naar mijn werk.”

“Prima, ik heb een busje geregeld dus ik denk dat het wel in een keer lukt.”

“Ze staan op Julians kamer. Hij zei trouwens dat Loretta en jij goed bij elkaar passen. Fijn voor jullie.”

“Ja, we hebben het leuk.” Het klinkt afgemeten, maar wel gemeend. Julian zal gezegd hebben dat we zijn gaan samenwonen. “Goed, dan begin ik maar.”

“Ik help je wel even.”

Ruilen

In een kwartiertje zijn we klaar. Terwijl Maud beneden is ga ik nog even door de slaapkamers boven. Voor een vrouw alleen is dit huis eigenlijk veel te ruim. Nou ja, ze zal niet willen ruilen.

Voor ik wegga geef ik de sleutel aan Maud. “Hier, die heb ik niet meer nodig.”

“Dank je, Koen. Altijd handig, een reservesleutel.”

Afstandelijk nemen we afscheid.

Terwijl ik met de bus naar huis rijd krijg ik een idee: ruilen zal ze niet willen, maar misschien wil Maud wel verkopen? De helft van de overwaarde is tenslotte voor mij…

Wat hieraan vooraf ging, lees je hier.

Koens ex Maud heeft ook een dagboek, dat lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden