Koen Beeld Libelle
KoenBeeld Libelle

Dagboek Koen: “Mijn kinderen hebben nog geen idee dat de verzorgster van Babs hun nieuwe ‘stiefmoeder’ is”

Koen is nogal gevoelig de laatste tijd. Dat is iets wat hij niet van zichzelf kent. Is het de scheiding van Maud, of toch het samenzijn met Loretta?

Koen

“Ik denk dat het tijd is”, zegt Loretta. “Om te eten? Ik heb nog totaal geen honger.” Het is zaterdagmiddag en het regent al de hele dag, waardoor we alleen maar in bed en op de bank hebben gelegen. Vrijen, serie kijken, snacken en nu alweer eten…?

Vriend én minnaar

“Nee, dat ik mijn dochter en kleinkinderen aan jou voorstel”, Ik hijs mezelf omhoog. “Hoe dat ineens?”

“Zo vreemd is dat toch niet?", zegt ze verdedigend. “We zijn al bijna vier maanden samen en mijn dochter vraagt steeds wanneer ik mijn minnaar kom voorstellen.”

“Tsss, minnaar.”

“Ja, hoe zou je jezelf anders willen noemen?”

“Vriend.”

“Prima, vriend dan”, zegt Loretta met een ondeugende trek om haar mond. “Vriend én minnaar.” Hierop kan ik niet anders dan mijn rol als minnaar opeisen.

Bang dat ik iets verkeerds zeg

Sunny, Loretta’s dochter, is getrouwd en heeft twee meiden. Ik vraag of haar man een witte Hollander is of een Surinamer – ik blijf altijd bang dat ik iets verkeerd zeg als het hierover gaat. Voor ik het weet trap ik per ongeluk toch weer op haar tenen. Roy, Loretta’s schoonzoon, blijkt geen van beide te zijn. Hij is een Amerikaanse expat die Sunny een paar jaar geleden heeft geschaakt.

Voor mij had dit bezoek nog niet gehoeven, maar als ik Loretta daar blij mee maak, vind ik het prima. Zolang ze maar niet wil dat ik mijn kinderen voorstel. Ze kent Maud al en ook heeft ze onze kinderen wel eens gezien in het verzorgingstehuis van Babs, maar zij hebben nog geen idee dat die goedlachse zwarte verzorgster hun nieuwe ‘stiefmoeder’ is. Maud heeft me vaak genoeg ingewreven dat het daar nog veel te vroeg voor is.

Een jongere kopie

Sunny woont in Amsterdam-Noord in een nieuwbouwappartement dat uitkijkt over het IJ. Als de deur opengaat, vallen moeder en dochter elkaar joelend in de armen. De twee meisjes van drie en vijf houden grijpen zich vast aan Loretta’s rokken. “Ben jij de man die mijn moeder zo gelukkig maakt?” zegt Sunny, die een jongere kopie van haar moeder blijkt te zijn. “Eh, ja, leuk om je leren kennen.” Ik steek wat verdwaasd mijn elleboog naar voren.

“Ben je bang dat je corona krijgt?” vraagt ze.

“Niet echt, ik ben ingeënt.”

“Nou, kom hier dan”, ze vliegt me om de nek alsof ze me al jaren kent. Om mijn benen voel ik kleine kinderhandjes. Dan verschijnt er een man achter Sunny, van minstens twee meter lang met een brede smile. “Wow, when was the last time they welcomed me this way. Great man!” Dit bedoelen ze zeker met ‘thuiskomen’.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden