L36 Koen Beeld Libelle
L36 KoenBeeld Libelle

PREMIUM

Dagboek Koen: “Was ik Lot niet tegengekomen, dan had ik het waarschijnlijk nooit geweten”

Redactie

Koen schrok zich rot toen hij de baby in de kinderwagen zag liggen. Die ogen, die frons, dat háár... Het moet zijn kind wel zijn.

Ik reed gelijk naar huis. Ik zag vlekken voor mijn ogen en weet niet hoe ik thuis ben gekomen, waar Loretta meteen doorhad dat het niet goed ging. Ik heb het haar verteld, stamelend, hakkelend, huilend. Die baby in die kinderwagen, die onmogelijk mijn kind kon zijn, omdat hij verwekt zou zijn in de weken dat ik Lot niet had gezien, leek sprekend op de foto’s van mijzelf in het kraambed van mijn moeder. Met mijn donkere kuif, mijn felblauwe ogen, de frons tussen mijn neus, het kuiltje in mijn kin, was het een kopie van mij…

Raadsel

“Ik snap het niet, ik snap het niet”, blijf ik maar zeggen. “Koen, sommige dingen zijn niet te snappen.” Loretta’s stem lijkt van ver te komen. “De verloskundige vertelde mij rond welke datum het kind verwekt moet zijn, en toen was ik niet met die vrouw.” Ik kijk Loretta aan in de hoop dat zij me het antwoord kan geven op dit raadsel. ”Het zou toeval kunnen zijn dat het kind op jou lijkt.” Ik schud mijn hoofd. “Dat geloof ik niet.”

“Kan een arts zich vergissen in hoe oud een kind is? Die vrouw at heel weinig, dus de baby was misschien kleiner dan gemiddeld.”

“Zo werkt het volgens mij niet”, zegt Loretta. “De arts vraagt altijd wanneer haar laatste ongesteldheid was, en dat nemen ze als uitgangspunt.”

“Dus ze kan daarover gelogen hebben”, zeg ik met opnieuw opwellende paniek in lijf. Loretta pakt mijn hand en drukt er een kus op. “Koen, je weet dat ik geen sikkepit minder van je houd als het jouw baby blijkt te zijn, hè?” Ze kijkt me met een intense blik aan.

DNA-test

“Heb jij zelf het gevoel dat het jouw kind is?” Ik knik. “Maar om het zeker te weten wil ik een DNA-test.” Er blijft een zware stilte tussen ons in hangen. De impact van dit alles is groot, de consequenties zijn nog niet te overzien. Was ik Lot niet tegengekomen, dan had ik het waarschijnlijk nooit geweten, maar nu kan ik het niet meer negeren en moet ik mijn verantwoordelijkheid nemen. Het gaat om een mensenleven dat voor vijftig procent uit mijn genen bestaat.

“En die nieuwe vriend? Waarom reageerde hij zo kwaad, denk je?” doorbreekt Loretta het zwijgen. “Nou dat is wel duidelijk, omdat zij natuurlijk had verteld dat ik de vader was, en dat ik haar had laten zitten. Zij kan heel overtuigend een slachtoffer spelen.” Hierna vervallen we opnieuw in zwijgend gepeins, tot Loretta opstaat om te gaan werken. Als ze me nog een kus geeft, voelt dat anders. Of verbeeld ik me dat maar?

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden