null Beeld

Dagboek Maud: “Ineens begin ik belachelijk hard te huilen”

Maud beseft dat ze de laatste tijd een kort lontje heeft. Maar wat daar de oorzaak van is, daar kan ze de vinger niet op leggen.

Ik heb geholpen om een prachtige baby ter wereld te brengen bij een heel lief gezin. Het is hun tweede kindje en ze zijn zo ongelooflijk gelukkig met elkaar.

Wonder

De vader vertelde me voor de bevalling dat ze zo’n mazzel hebben gehad met hun nieuwe huis. Hij heeft het samen met zijn vrouw opgeknapt toen haar buik nog niet in de weg zat. Veel spullen hebben ze kunnen scoren, zoals hij het noemde, op Marktplaats. Hij liet me trots de kinderkamers zien, waar het tweedehands wiegje en de opgeschuurde commode een prachtig plekje hadden gekregen voor een blauwe muur met wolken waar autootjes over rijden. Ik noemde hem een kunstenaar, maar hij vertelde dat zijn schoonmoeder het had geschilderd. Zij was de artistiekeling in de familie.

De bevalling was als vanzelfsprekend verlopen. De moeder had haar weeën opgevangen zoals ze dat op de zwangerschapscursus had geleerd en ze luisterde goed naar mijn aanwijzingen. Na een kleine twaalf uur weeën kwam het kind ter wereld terwijl de moeder op de baarkruk zat. Dat ik iets kan bijdragen aan dit soort momenten en getuige mag zijn van die intimiteit, dat wonder, is precies de reden waarom ik ooit voor dit beroep heb gekozen.

Stemmingswisseling

Om elf uur ’s ochtend fiets ik weer naar huis. Misschien kan ik proberen nog even te slapen, want ik werd vannacht om half vier uit bed gebeld. Zodra ik de deur van mijn stille huis open, voel ik dat mijn blije, tevreden stemming een ommezwaai maakt naar boos en ontevreden. Hoe dan? Ligt het aan mijn huis? Aan de scheiding? Aan mijn moeder, mijn kinderen, mijzelf, de overgang? Hoe kan mijn stemming zo snel omslaan? Ik gooi mijn tas in de hoek, trap mijn schoenen uit en loop naar de keuken waar ik een glas vul met water.

In plaats van lekker even op de bank te gaan liggen en uit te puffen van mijn werk, in plaats van een lekker muziekje op te zetten, een boek erbij te pakken of een serie te kijken op Netflix, blijf ik in de keuken staan en drink kleine slokjes water. De klok tikt hoorbaar, buiten begint het te regenen. Plotseling begin ik belachelijk hard te huilen. Met schokkende schouders ga ik aan de keukentafel zitten terwijl de tranen over mijn gezicht lopen.

Eenzaam

Ineens begint het me te dagen. Dat gezin vanochtend met een handige vader, een liefdevolle moeder, een dochter, nu ook een zoon en een artistieke oma, zo was mijn gezin ook. Koen en ik, Rosa, Julian en mijn moeder. En nu ben ik alleen. Helemaal alleen in dit gezinshuis waar Koen en ik ooit net zo trots op waren. Wat heb ik verkeerd gedaan, dat ik hier nu alleen woon? Dat ik me zo eenzaam voel, terwijl ik mijn leven heb gegeven voor hen? Alles wat in mijn macht lag, heb ik gedaan om het iedereen naar de zin te maken. Hoe moet ik nu verder? Eindelijk weet ik waarom ik zo boos ben. Ik neem het de hele wereld kwalijk, mijn familieleden in het bijzonder, dat ik me zo eenzaam voel.

Weten wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Mauds ex Koen houdt ook een dagboek bij, dat lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden