null Beeld

Dagboek van Anne-Wil: “Een nieuwe baan? Dat voelt alsof ik weer voor het eerst naar de middelbare school ga”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en heeft momenteel geen werk. Iets weerhoudt haar om te solliciteren.

Vrijdag

De woorden van Han blijven mij achtervolgen: “Waarom ga je niet weer eens solliciteren?” Ik denk daar zelf ook over na natuurlijk, want ik mis de boetiek. Ik vond het leuk om met klanten om te gaan, het was gezellig met Geertje en ik wist precies wat er van mij werd verwacht. Ik voelde mij daar op mijn gemak. Als iemand me zou vragen om terug te komen, stapte ik meteen op mijn fiets. Maar dat kan niet. Geertje heeft allang een andere baan, dat is ook niet moeilijk in deze tijd. Ik zou bij wijze van spreken de eerste de beste winkel kunnen binnenstappen en na tien minuten weer met een baan naar buiten kunnen komen, dus dat is het punt niet.

Wat houdt je tegen, dan? Ik hoor Han in mijn hoofd die vraag stellen. Heel eerlijk? Dat ik dan naar een omgeving moet waar ik niemand ken. Nieuwe collega’s, nieuwe klanten, een nieuwe routine, die ik nog helemaal moet leren. Daar zie ik als een berg tegenop. Ik heb al zeker vijf keer met mijn mobiel in mijn handen gezeten om mijn oude baas Hetty te bellen en te vragen of zij iets voor mij weet. Met een nieuwe baan zou ik me voelen alsof ik weer voor het eerst naar de middelbare school ga: zenuwachtig en niet wetend wat me te wachten staat.

Zondag

De herfst is mijn favoriete seizoen. Daarom loop ik vandaag met Manon en Arie door het bos in plaats van over de hei. Ik houd van heide hoor, maar in het bos ligt een deken van gevallen blad, in de prachtigste tinten, van zachtgeel naar diepbruin. De geur van gevallen blad is met niets te vergelijken, ik snuif ’m op alsof het een duur parfum is.

“Kijk, mam”, zegt Manon. Ze wijst naar een bruine paddenstoel. “Eekhoorntjesbrood! Weet je nog dat we die vorig jaar plukten en in het bos al opaten?” “Schei uit”, zeg ik. “Het water loopt me weer in de mond.” Manon bukt en haalt de paddenstoel voorzichtig uit de grond. “Voor zover ik weet, mag je paddenstoelen voor eigen consumptie plukken, ik heb het laatst ergens gelezen.” Ze breekt voorzichtig het onderste stukje van de steel af en haalt het sponsachtige laagje onder het hoedje weg. Met ieder een halve paddenstoel in de hand lopen we langzaam verder. Ik geniet van elk hapje. Zo lekker! En zo leuk om iets in de natuur te vinden wat je zo kunt opeten.

Ik denk aan de moestuin van mijn oma. Langs de groentebedden stond een rij bessenstruiken. De dieprode aalbessen vond ik te zuur, maar ik was dol op de kruisbessen. Soms verstopte ik me achter de struik en at bessen tot ik buikpijn had.

“Zullen we nog een rondje hei doen?” stel ik voor als we het bos uit komen. “Mam, ik kan niet meer”, puft Manon. “Je wordt echt met de week fitter!” “Tja,” zeg ik, “en dan heb jij een personal trainer in huis! Ik vind het best suf van je dat je daar niet meer gebruik van maakt.”

Lees ook het dagboek van Willeke, de kleindochter van Anne-Wil! Iedere woensdag staat er een nieuwe aflevering online.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden