Anne-Wil 34 Beeld Libelle
Anne-Wil 34Beeld Libelle

Dagboek van Anne-Wil: “‘Eerlijk gezegd valt het ook niet mee, deze vakantie’, zegt Manon”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Ze gaat samen met Han een paar dagen naar Castricum.

Zondag

“Wat léuk dat jullie willen langskomen!” Manon is nooit zo enthousiast over een bezoekje van Han en mij. Ik schiet in de lach.

“Goed om te horen, Manon. Han en ik willen weleens zien hoe jullie het redden in een caravan. Ik vind een kampeervakantie echt helemaal niks voor jullie!”

“Eerlijk gezegd valt het ook niet mee”, zegt Manon. “Titia heeft last van de warmte. We staan half in de zon en ja, dan wordt zo’n caravan een oven. Als ze ’s nachts niet kan slapen, loopt Boy met haar rond over de camping. Hij is al drie keer aangehouden, omdat mensen het verdacht vonden, zo’n man met een baby in z’n armen, in het donker. Omdat we nu ook niet zo gek veel kunnen ondernemen, zitten we het grootste deel van de dag onder een grote boom bij het zwembad. We zwemmen om de beurt. Het is natuurlijk best gezellig, maar wel anders.”

“Ik kan me vergissen, maar ik heb het gevoel dat je een plannetje met ons hebt”, zeg ik.

Nu schiet Manon in de lach. “Betrapt! Ik dacht: als jullie hier zijn en een beetje op Titia passen, dan kunnen Boy en ik er af en toe even uit. Een paar uur naar zee, even sámen een duik nemen. Dat lijkt me nou zo heerlijk.”

“Geen probleem”, antwoord ik. “Het is voor een oma trouwens ook veel leuker als de moeder niet steeds op haar vingers zit te kijken. Hoe hebben Wil en Floris het?”

“Die hebben volgens mij de tijd van hun leven. Ze liggen voornamelijk in hun tentje te vrijen en slapen vooral uit. Er is elke avond disco in de campingbar.”

“Lieve schat”, zeg ik. “Als we nou eens afspreken dat Han en ik een paar dagen in een hotel in de buurt gaan zitten, dan kunnen Boy en jij overdag jullie gang gaan en gaan wij heerlijk onder die schaduwboom zitten. Wat vind je daarvan?”

“O, mam!” Dat klinkt als een diepe zucht van opluchting.

Maandag

We zijn vroeg van huis gegaan. Zo kunnen we aan het begin van de middag op de camping in Castricum beginnen aan onze reddingsactie, zoals Han ons uitstapje noemt. “Waarom Manon en Boy geen all-inclusive op een Grieks eiland hebben geboekt, is mij een raadsel”, zei hij. “Dan zit je lekker in een hotel, staat je eten voor je klaar, is er airco en slaapt de baby in een koele kamer. Wat wil je nog meer?”

“En dan?”, vraag ik. “Dan leef je verder toch net zoals nu op de camping? Er komt alleen nog een reis bij, wat ook niet meevalt met een baby. Dat niet alles makkelijk is met zo’n kleintje erbij, is toch niet zo dramatisch?”

Woensdag

Ja, het was warm in de caravan, maar in de comfortabele campingstoelen, onder de royale luifel, met een klein zuchtje wind, was het er prima uit te houden. Wil en Floris kwamen er elke dag, aan het eind van de middag bij zitten. Bruin, vrolijk en verliefd. Een leuk stel, het deed me goed om dat te zien.

Wel jammer dat Robbert niet mee was. Manon vertelde dat hij een baantje heeft gevonden in de bediening. Hij wil liever veel werken en sparen deze zomer. Dat kwam goed uit, zo kon hij mooi op het huis en Arie passen. Ik vond het fijn om zo met familie bij elkaar te zijn, dat was veel te lang geleden. Overdag maakten Han en ik wandelingetjes met Titia in haar wagentje of zaten we heerlijk met haar in de schaduw bij het zwembad. Volmaakt tevreden in onze rol van oma en opa.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden