null Beeld

Dagboek van Anne-Wil: “Het laatste wat ik wil, is dat Boy me over de hei jaagt”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en heeft momenteel geen werk. Ze piekert over de kritiek van Han en zoekt steun bij haar dochter Manon.

Zondag

“Vind jij dat ik dikker ben geworden?” vraag ik.

“Ja, natuurlijk”, zegt Manon, terwijl ze een lepel met een babyhapje erop verleidelijk voor het mondje van Titia beweegt. Ik zwijg uit het veld geslagen. Op zo’n vlotte reactie had ik niet gerekend. “Toe nou, mam, bijna alle mensen die ouder worden krijgen buikjes en onderkinnen.” Ze schraapt zorgvuldig de oranje smurrie rondom Titia’s mondje weg en vult dat aan met een nieuwe schep uit het bakje voor zich. Het zal wel iets met worteltjes zijn, maar alleen al het kijken ernaar maakt me weeïg. Titia slikt het volgende hapje door en wendt haar gezicht af. “Ze heeft genoeg”, zegt Manon. “Ik had liever dat ze wat meer zou eten, maar ik ga haar geen voedsel opdringen.”

Ik zeg niets en denk na over die onderkin. Nooit op gelet eigenlijk, ik heb al genoeg last van het gaatje wijder in mijn ceinturen en van broeken die alleen maar dicht kunnen als ik mijn adem inhoud. “Het hóeft natuurlijk niet”, zegt Manon. “Dik worden, bedoel ik. Maar de meeste mensen gaan steeds minder bewegen als ze ouder worden. Een soort luiheid, denk ik. Ze laten zichzelf gaan, en ja, dan krijg je dat. En sorry mam, maar jij bent niet bepaald lichamelijk actief. Wil je nog koffie?”

“Graag”, zeg ik. We hebben net een uurtje gewandeld op de hei, Manon had gevraagd of ik nog even koffie kwam drinken. Een uur lopen… voor mij is dat een topprestatie. Eerlijk gezegd ben ik best moe, maar dat komt natuurlijk doordat ik niet bepaald lichamelijk actief ben.

Manon legt Titia in de box. Ze loopt met de babyspulletjes naar de keuken en komt terug met een kan dampende koffie. “Wat ben je stil, mam”, zegt ze als ze naast mij op de bank komt zitten. Ik haal mijn schouders op. “Wat jij zegt, over dikker worden en zo, is zo’n beetje hetzelfde als wat Han beweert”, zeg ik.

“En nu hoopte jij dat ik zou zeggen dat het allemaal wel meevalt?” vraagt Manon. “Sorry, maar ik heb van Boy geleerd dat je harde waarheden maar beter hard kunt horen. Trouwens, je ziet er nog steeds erg leuk uit, dat heeft Han toch ook wel gezegd?”

“Nee”, antwoord ik. Dan zwaait de kamerdeur open en staat Boy met zijn getrainde lijf in de deuropening. Manon veert overeind. “Schat! Mijn moeder wordt te dik en ze is lichamelijk lui. Ze heeft jóu nodig!”

Dinsdag

Dat is nou echt het allerlaatste waarop ik zit te wachten: over de hei worden gesleurd door een personal trainer, die ook nog eens de man van mijn dochter is. Boy stond daar in de deuropening niet naar zijn schoonmoeder te kijken, maar naar iemand die wel wat training kan gebruiken. Tot mijn opluchting zei hij: “Ik vind dat het wel meevalt, maar hoe eerder je aan een beetje training begint, hoe beter.” Met een brede glimlach stelde hij voor eens samen een rondje te lopen. Dat gaat morgenochtend gebeuren. Dus ben ik een sportwinkel binnengestapt om gympen en een legging te kopen. Zelfs met een wijd T-shirt erover is het meedogenloos wat ik in de spiegel zie. Moet ik echt zo de straat op? Het enige wat ik in deze kleren wil doen, is onder mijn bed liggen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden