null Beeld

Dagboek van Anne-Wil: “Hij ziet er slecht uit, maar waarom zou dat meteen betekenen dat het zijn laatste kerst wordt?”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en heeft momenteel geen werk. Schoonzus Anja komt vertellen dat het grote familiekerstfeest niet doorgaat.

Column

Anne-Wil

Vrijdag

Wat een vreemde maand. Hoe kan het dat alles er zo anders uitziet dan andere jaren. Ik zou willen dat ik op een knop kon drukken waarmee deze maand in één klap voorbij kon zijn. Het is december, dé feestmaand van het jaar, en ik kan niet laten merken hoe verdrietig ik ben. Han is de enige die weet hoe het met mij is. Hij troost mij in zijn armen en spreekt me bemoedigend toe.

Want ik kan wel dénken dat ik iets heb gezien in Jaaps ogen, maar wie zegt dat ik gelijk heb? Hij ziet er slecht uit, dat is waar, maar waarom zou dat meteen betekenen dat het zijn laatste kerst wordt? “En als het wel zo is?” vraag ik met een stemmetje dat ik zelf nauwelijks herken. “Dan moet je proberen er een zo fijn mogelijke kerst van te maken. Voor hem! Want dan gaat het even niet om jou, Anne-Wil, maar om je broer.” Dat zijn precies de woorden die ik nodig heb: het gaat om Jaap, niet om mij.

Dus reageer ik vrolijk als hij belt om te vragen of ik mee de stad in ga, gewoon een beetje etalages kijken met een warme chocolademelk to-go. Anja is naar haar dochters en hij wil er even uit. Eerst kost die opgewektheid me moeite, maar al gauw gaat het vanzelf, want het is fijn om samen met hem op stap te zijn. De koude wind heeft kleur op zijn wangen geblazen, en terwijl we door een winkelstraat lopen, zegt hij handenwrijvend: “Wat gezellig, zo’n Hollandse decembermaand. Wat heb ik hiernaar verlangd!” Ineens voel ik me vervuld van hoop. Waarom zou ik mij niet gewoon vergist kunnen hebben?

Zaterdag

Het grote familiekerstfeest dat Jaap had gepland, gaat niet door. Hij had een groot vakantiehuis op de Veluwe gehuurd en Han en mij ingeschakeld om te helpen met kerstbomen en versieringen. Maar Anja heeft er een stokje voor gestoken.

Terwijl ze met haar blik naar beneden aan onze keukentafel in haar thee zit te roeren, zegt ze dat ze het niet verantwoord vindt als Jaap zo veel mensen om zich heen heeft. “Jullie hebben natuurlijk ook wel gezien hoe slecht hij eruitziet.” Haar stem breekt. “Hij is erg ziek, maar wil het er pertinent niet over hebben. Niet tot de feestdagen voorbij zijn, dus dat doe ik ook niet. Maar ik wil niet dat hij óók nog corona krijgt.” Ik wil iets zeggen, maar er komen geen woorden. En mijn hart… dat bonst zo hard dat het pijn doet. Dus toch…

“Dan bedenken we toch iets anders wat gezellig is”, zegt Han na een eindeloos lange stilte. Ik zie de opluchting in Anja’s ogen. In mijn hoofd galmen Hans woorden: “Het gaat om Jaap, niet om jou.” Ik haal een paar keer diep adem, neem een slok van mijn thee en dan besluiten we samen een nieuw kerstscenario te bedenken.

Als Anja weg is, bel ik Manon. Het is de bedoeling dat we met kerst allemaal op bezoek gaan bij Jaap en Anja, maar niet tegelijk. Op Eerste Kerstdag komen Manon en Boy op de koffie, en schuiven Han en ik aan voor het kerstdiner. Voor Tweede Kerstdag worden Engelien en Bart uitgenodigd om ’s avonds te komen eten. De kinderen komen dan bij Han en mij. “Alles voelt ineens zo onbelangrijk, nu het zo slecht gaat met Jaap”, zeg ik. “Mij maakt het allemaal ook niet uit”, antwoordt ze. Willeke weet nog niet bij wie ze de kerstdagen gaat doorbrengen en Robbert moet in de galerie zijn vanwege een kerstexpositie. “De eerste Kerstmis dat niet iedereen erbij is”, zegt Manon. Ik hoor aan haar stem dat het haar verdrietig maakt.

Tekst: Tineke Beishuizen

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden