null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Anne-Wil: “Ik ben te oud en te dik om jurkjes in maat 38 te verkopen”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en heeft momenteel geen werk. Solliciteren gaat nog niet helemaal zoals ze had gehoopt.

Anne-Wil

Vrijdag

“Je bent gewoon bij de verkeerde zaak naar binnen gegaan”, zegt Carolien. We zitten tegenover elkaar aan haar keukentafel, een dampende kop koffie voor ons. Ik heb haar net het verhaal verteld van mijn eerste sollicitatiegesprek in de modieuze boetiek waar ik nog geen vijf minuten binnen ben geweest. “Het is nogal onbehoorlijk zoals die eigenares jou afwees”, zegt Carolien. Ik knik alleen maar. De woorden van de vrouw in de boetiek zijn behoorlijk bij me binnengekomen. Ik paste niet in de doelgroep en niet in de kleren die ze verkochten.

“Wat vond Han ervan?”, vraagt Carolien. “Ik heb het hem niet verteld”, zeg ik. Ze kijkt me verbaasd aan. “Het is nu een week geleden en je loopt er nog steeds bij als... als...” Ze zoekt naar woorden. “En dan vraagt Han niet wat er met je aan de hand is?”

“Natuurlijk vraagt hij dat wel, maar ik heb gezegd dat ik even niet lekker in m’n vel zit.” Ik zwijg. Er moet heel wat gebeuren voordat ik Han ga vertellen wat die vrouw tegen me heeft gezegd.

Ik heb die avond lang voor de badkamerspiegel gestaan en ja, ik behoor inderdaad niet tot de doelgroep van die boetiek. Niet wat leeftijd betreft en niet wat figuur betreft. Met andere woorden: te oud en te dik. Maar moet je dan dezelfde leeftijd als je klanten hebben? Moet je de kleren kunnen dragen die je verkoopt?

Hetty, Geertje en ik pasten om verschillende redenen alle drie niet in de doelgroep van onze klanten, al was het alleen maar omdat onze doelgroep bestond uit vrouwen die geld genoeg hadden om dure kleren te kopen, en als je daar geld genoeg voor hebt, ga je niet als verkoopster in een winkel werken. Maar we begrepen wél wat onze klanten zochten en gaven ze goed advies. Het was niet voor niets dat ze jaar na jaar terugkwamen bij ons.

Maar de waarheid die de badkamerspiegel vertelde, was ook niet mis. Oké, niet jong meer en mollig, op de rand van te dik. “Het is zo heerlijk om jou vast te houden”, zegt Han weleens als we in bed liggen. Nu er dankzij de strenge opdrachten van Boy een paar kilo af zijn, vindt hij dat ik er ook met kleren aan geweldig uitzie. Wat wil ik dan nog meer? Waar geneer ik me eigenlijk voor en waarom vertel ik zoiets niet aan de man van wie ik houd en die van mij houdt?

“Wat ga je doen?”, vraagt Carolien als ik opsta. “Naar Han. Hem vertellen dat ik te oud en te dik ben om jurkjes in maat 38 te verkopen”, zeg ik.

Zaterdag

En Han? Die begreep eerst niet waarover ik het had en toen het kwartje viel, begon hij zo aanstekelijk te lachen dat ik niet anders kon dan meelachen. “En daarom liep je zo mistroostig rond?”, vroeg hij. “Mal mens. Maar ja, je kunt er ook een les uit trekken. Ga niet werken bij een winkel in babykleertjes, want gegarandeerd dat je niet in een rompertje past.” Hij sloeg z’n armen om me heen.

“Ik vind je prachtig. Jij moet voortaan eerst kijken of een winkel jóú wel bevalt. De kleren, de uitstraling, kijk even rond, kijk naar de klanten, kijk naar de mensen die jouw collega’s kunnen worden. En solliciteer dan pas. Je gaat het toch niet opgeven, hè?”

“Mmm”, zeg ik. En als hij me blijft aankijken: “Oké, ik zal het niet opgeven, maar ik neem wel even een pauze. Wat vind je ervan als ik de zolder eens ga opruimen, want aan die troep erger ik me al jaren. Daarna ga ik solliciteren, ik beloof het.”

“Als je maar weet dat ik je daaraan houd”, zegt Han. “Hoeft niet”, zeg ik. En ik meen het.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden