null Beeld

Dagboek van Anne-Wil: “Ik kan het woord corona niet meer hóren!” roept Agnes ineens

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en heeft momenteel geen werk. Ze heeft ein-de-lijk weer eens afgesproken met haar vriendinnen.

Zaterdag

Daar zitten we dan, eindelijk weer eens bij elkaar, het clubje schoolvriendinnen van lang geleden. Janna, die vroeger altijd de slappe lach kreeg om niks, maar zó aanstekelijk dat wij wel moesten meedoen, ook al hadden we geen idee wat er nu weer voor grappigs was gebeurd. Berthe, die altijd jongens achter zich aan had en nu al zo veel jaren gelukkig is met Daan. Zij was de eerste van ons clubje die mascara en lippenstift gebruikte. Helga, die na haar vechtscheiding met zichzelf heeft afgesproken dat ze nooit meer een vaste relatie wil. “Ik ben van de wisselende relaties”, verkondigde ze uitdagend, de eerste keer dat wij als volwassenen weer samen waren. En Agnes natuurlijk. Lieve, zachte, stille Agnes, bij wie wij een groot geheim vermoeden, maar die zelden over zichzelf praat en al zeker niet over haar geheimen.

Een halfuurtje geleden stonden we elkaar wat onhandig te begroeten. Eigenlijk wilden we elkaar het liefst stevig vasthouden. Waarschijnlijk had het ook best gekund, we zijn allemaal gevaccineerd, hebben onze QR-codes, maar zijn ook voorzichtig geworden. Dus tikten we een beetje lacherig onze ellenbogen tegen elkaar, met het gevoel dat we heel aanstellerig bezig waren. En nu proberen we met koffie en een stuk door Agnes gebakken appeltaart de verloren tijd in te halen.

“Het lijkt wel of de tijd heeft stilgestaan”, zegt Berthe. “Ik heb me enorme zorgen gemaakt om mijn kleinkinderen, die maar niet wilden beseffen dat er iets serieus aan de hand was. Het is goddank goed afgelopen, maar dat is meer geluk dan wijsheid geweest.” “Mijn kleindochter heeft corona gehad”, zegt Janna. “Toen ineens alles weer mocht, is ze naar zo’n dansfeest geweest. Daar moet ze het hebben opgepikt. Gelukkig hoefde ze niet naar het ziekenhuis, maar ze is nog steeds tot bijna niets in staat. Meteen uitgeput, nergens energie voor. Het gaat haar een studiejaar kosten, arme meid, en het ging juist allemaal zo goed.”

“Kunnen we niet over iets anders praten?”, klinkt het plots. Verbaasd kijken we naar Agnes. Ze ziet er verhit uit. “Ik word doodziek van al die verhalen! Corona is voorbij! Het gaat al ruim anderhalf jaar nergens anders over. Ik kan het woord corona niet meer hóren!” We zwijgen. Dan verbreekt Helga de stilte. “Ik vind dat je helemaal gelijk hebt, Agnes. Ander onderwerp! Heb ik jullie al verteld dat ik sinds een week een pup in huis heb? Een golden retriever. En ik kan je vertellen, je hebt minder werk in een kinderdagverblijf dan thuis met een jonge hond!”

Donderdag

“Waarom ga je niet weer eens solliciteren?” vraagt Han. “Je hangt maar zo’n beetje rond, je maakt mij niet wijs dat je dat leuk vindt.” “Heb je er last van dat ik thuis ben?” vraag ik geïrriteerd. “Ik heb de indruk dat jij er zelf last van hebt.” Han kijkt me onderzoekend aan. “Waarom doe je nou ineens zo bozig? Zo’n gekke vraag is het toch niet? Thuis zitten is niks voor jou. Ik vind het een beetje zorgelijk. Daarbij mis ik de verhalen waarmee je thuis kwam. Heb je geen zin meer in een baan of is er iets anders?” Het is duidelijk dat hij een reactie van mij verwacht, maar ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik weet het werkelijk niet.

Ook Willeke, de kleindochter van Anne-Wil, heeft een dagboek.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden