null Beeld

Dagboek van Anne-Wil: “Ik laat me op een stoel zakken en krijg acuut een niesbui”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en heeft momenteel geen baan. Ze gaat de zolder opruimen en weet dat dat uitstelgedrag is.

column

Vrijdag

Er valt niet aan te ontkomen, ik ben zelf begonnen over het opruimen van de zolder. Liever dat dan weer een winkel binnenstappen en de kans lopen dat ik word afgewezen. Ja, ik weet dat het uitstel is. Zodra de klus op zolder klaar is, zal ik toch weer op zoek moeten naar een baan. Ik mis de boetiek. Ik mis koffiedrinken met Geertje. Ik mis de klanten, die soms verhalen vertelden die zo persoonlijk waren, dat ik mij weleens afvroeg of ze wel beseften dat ze niet tegenover hun psychiater zaten. Ik vind heus wel weer een baan, maar nu wil ik even mijn gedachten op iets anders richten. Dus sta ik bovenaan de zoldertrap.

Zolang we hier wonen, hebben we bij alles wat we beneden niet nodig hadden, maar ook niet wilden wegdoen gezegd: “Zet maar zolang op zolder.” En iedereen met een zolder weet dat ‘zolang’ betekent ‘voor altijd’. En wat een stof! Ik moet echt even nadenken waar en hoe ik moet beginnen. Ik laat me op een stoel met een verkleurde roodfluwelen zitting zakken en krijg acuut een niesbui, omdat er een stofwolk uit de zitting opstijgt. Nu weet ik in elk geval wat er moet gebeuren. Ik kijk nog eens goed om me heen. Oké, eerst alles zo veel mogelijk stofvrij maken, dan de losse voorwerpen wegwerken en dan eens kijken wat er ook alweer in al die verhuisdozen zit, die hier al jaren staan.

Toen ik naar boven ging, heeft Han me een tip meegegeven: alles wat je vindt en tot nu toe niet hebt gemist, kan weg. Ja hallo, dat is dus eigenlijk alles wat ik hier om me heen zie. Alhoewel, er zijn dingen waarvan ik mij wel degelijk afgevraagd heb waar ze waren gebleven. Het poppenhuis waarmee Manon ooit zo blij was. De houten geweertjes, die Bart in elkaar knutselde. Waarmee hij met zijn vriendjes in de straat oorlogje speelde en waarbij ze heel hard pief paf poef riepen. De kinderboeken waaruit ik voorlas, terwijl de kinderen met rode slaapwangetjes en grote ogen lagen te luisteren.

Zal Kjelt diezelfde verhalen straks ook leuk vinden? En Titia, mijn kleindochter met de grote dromerige ogen? En waar zijn eigenlijk de dagboeken gebleven, die ik vlak na het overlijden van Rob heb bijgehouden? Eigenlijk heeft het opruimen van de zolder ook wel iets spannends besef ik, als ik de zoldertrap afloop om schoonmaakspullen te pakken.

Maandag

Joris heeft al een paar keer gevraagd of we nu eindelijk eens langskomen op de zorgboerderij, waar hij werkt sinds hij zijn baan heeft opgezegd en zijn schimmelige flat heeft verlaten. Van Willeke heb ik gehoord hoe happy hij zich voelt in die landelijke omgeving. Volgens Manon is het er beeldschoon en onvoorstelbaar stil en loopt Joris er gelukkig te zijn in een verschoten overall met bagger aan zijn laarzen. Dat wil ik weleens met eigen ogen zien. Ik pak de telefoon en maak een afspraak met hem.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden