Anne-Wil Beeld Libelle
Anne-WilBeeld Libelle

Dagboek van Anne-Wil: “Manon en Wil zullen wel wat moeten doen om hun contact zo mooi te houden”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Ze realiseert zich weer eens dat niet alles vanzelfsprekend is.

Zondag

Na een vakantie besef ik altijd weer hoe comfortabel ons huis is, hoe gezellig de sfeerverlichting en wat een heerlijke stoelen we hebben. En dan ons bed! Na een week slapen op een bultig matras en elke ochtend met net een beetje meer rugpijn opstaan, is mijn eigen matras hemels. Dat klinkt overdreven, ik weet het. Het is ook eigenlijk niets voor mij om zo opgetogen te doen over dingen die ik vanzelfsprekend vind, maar zo voel ik het nu eenmaal. Ik ben me er door ons verblijf op de Veluwe maar weer eens van bewust geworden hoe een matras je nachten kan maken of breken, wat thuis naar bed gaan extra aantrekkelijk maakt.

“Eigenlijk zouden we regelmatig een tijdje primitief moeten leven”, zeg ik tegen Han. “Dan realiseren we ons hoe goed we het eigenlijk hebben. Het is net zoiets als met die coronamaatregelen: niet meer naar de film of theater kunnen of zomaar een winkel binnenstappen of een terrasje pakken. Geen verjaardagsfeestjes vieren met je hele familie. Pas toen het niet meer kon, zagen we in hoe gewoon we het vonden toen het allemaal nog wél kon. En nu geniet ik ervan dat het allemaal weer mag. Straks zijn we er natuurlijk weer aan gewend en eigenlijk is dat jammer!”

“Toch hebben jullie het leuk gehad in dat onmogelijke huisje”, merkt Han op. “O ja!”, zeg ik. “Na dat stroeve begin was het erg fijn.” Ik denk aan het keerpunt. Aan het fietstochtje dat zo dramatisch verliep, omdat Wil ineens verdwenen was en Manon haar in de stromende regen ging zoeken. Aan hoe Manon doorweekt en over haar toeren terugkwam en Wil en mij aan de eettafel in het huisje aantrof. En hoe er toen een moeder-dochterhereniging plaatsvond, die alle wrijving en misverstanden van de voorafgaande maanden wegvaagde. Manon en Wil zullen wel wat moeten doen om hun contact zo mooi te houden als het nu is. Maar het begin is er, en daarom zijn we uiteindelijk met z’n drieën op vakantie gegaan.

Maandag

Maandag is weer als vanouds mijn vrije dag, omdat de zaterdag een gewone werkdag is in de boetiek. Toen de pandemie uitbrak, had ik ineens geen werk meer. Eerst omdat alle winkels gesloten waren. Toen er mondjesmaat weer klanten naar binnen mochten, kon Geertje het wel alleen af. De maandagen waren daardoor niet anders dan andere doordeweekse dagen. Wat heb ik het gemist, de gezelligheid van de boetiek en het contact met Geertje en de klanten. Ja, zelfs de dagen dat ik uitgeteld thuiskwam in de drukke periodes. Uitgeteld thuiskomen van je werk is eigenlijk ook een soort voorrecht, maar dat drong pas tot me door toen ik gedwongen thuiszat. O, wat waardeer ik die vrije maandag weer. “Wat ben jij ineens filosofisch”, zegt Han. “Zo ken ik je helemaal niet.” “Geniet er dan maar van”, antwoord ik. “Voor je het weet, vind ik alles weer doodgewoon.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden