null Beeld

Dagboek van Anne-Wil: “Nee, natuurlijk heb ik er geen zin in. Een ommetje?!”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en heeft momenteel geen werk. De beweegtips van schoonzoon Boy roepen enige weerstand op bij haar.

Vrijdag

Ik was bang dat Boy zou lachen om mijn sportieve outfit, maar het enige wat hij woensdag zei toen ik de deur opendeed, was: “Ik zie dat je er klaar voor bent. Mooi, dan kunnen we meteen beginnen.” In gedachten had ik mezelf achter hem aan zien strompelen, half op een drafje, struikelend over elke hobbel, een lachertje voor iedereen die mij bezig zou zien. Dat was vast van mijn gezicht te lezen, want hij zei met een grote glimlach: “Kijk niet zo benauwd, we gaan alleen maar even uitzoeken hoe het met je conditie is.” Dat had ik hem zo ook wel kunnen vertellen, maar ik hield mijn mond, al was het maar omdat ik al mijn adem nodig had om zijn stevige pas bij kunnen te houden.

Na een minuut of tien, die een eeuwigheid leken, stond hij stil. “Anne-Wil, je hebt mij nog helemaal niet nodig, wat je moet doen is gaan bewegen. Een ommetje maken, een stukje fietsen. Steeds een beetje langer. Niet af en toe als je er zin in hebt, maar elke dag, weer of geen weer. We gaan samen een schema maken, je zult merken dat je conditie redelijk snel beter wordt als je volhoudt. Dan komt er gegarandeerd een moment dat we samen door het bos rennen en dat je het nog leuk vindt ook!” Ik knikte alleen maar, opgelucht dat er zo weinig van mij verwacht werd. Maar Boy had me door. “Elke dag, hè, niet overslaan. Dat zal je in het begin moeite genoeg kosten!”

Zaterdag

Nee, natuurlijk heb ik er geen zin in. Een ommetje?! Ja, toen ik nog een hond had, was een ommetje iets heel gewoons. Ik had er ook niet altijd zin in, maar het moest gewoon. Samen met een hond is het ook best gezellig. Trouwens, zo dramatisch is het nu ook weer niet. In de boetiek duurde het soms uren voordat ik even kon zitten. Als ik in die tijd een stappenteller had gehad, had er aan het einde van de dag een gigantisch getal op gestaan. En hoe lang is dat nou helemaal geleden? Er schiet me iets te binnen wat Boy zei: “Je hebt geen idee hoe snel je conditie achteruitgaat. Van energie verbruiken krijg je nieuwe energie, niet van zitten.”

Manon is enthousiast over de inmenging van Boy. “Hij is zo goed, zijn klanten zijn echt heel enthousiast. Hij kan dingen die je liever niet wil horen op zo’n manier zeggen dat het toch niet vervelend is. Wel is het irritant dat hij zo vaak gelijk heeft. En mam, heb je vandaag je ommetje al gemaakt?”

“Toevallig was ik dat net van plan”, antwoord ik.

Ze schiet in de lach. “Hoe is het nu met Robbert?” vraag ik. “Heeft hij al een kamer?”

“Gelukkig niet”, zegt Manon. “Ik vind het heerlijk dat hij nog een tijdje thuis is, maar als straks zijn studie begint, is dat op en neer reizen natuurlijk wel onhandig. Nou ja, hij vindt vast wel iets.” Ze praat er luchtig over, maar ik weet dat ze het er soms moeilijk mee heeft. Je eerste kind de deur uit is niet niks. Ik weet nog hoe ik er destijds tegenop heb gezien. Vooral omdat ik er een toekomstbeeld bij fantaseerde, waarin ik grijs, gerimpeld en eenzaam achter de geraniums zou zitten. Gelukkig is Manon een stuk nuchterder dan ik toen was.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden