null Beeld

Dagboek van Anne-Wil: “Opeens besef ik: elk artikel in de deze winkel heeft een verhaal”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en heeft momenteel geen werk. De zolder is eindelijk opgeruimd. Een groot deel van de spullen is naar de kringloopwinkel gegaan.

Dagboek #53

Anne-Wil

Vrijdag

Ik ben in een zeldzaam goed humeur. Onder de douche zing ik luidkeels Don’t cry for me Argentina en als ik even later koffiezet, neurie ik een Beatles-liedje waarvan ik maar een paar woorden heb onthouden. Na, na, na in a yellow submarine...

Han hoort het allemaal zwijgend aan. Als ik even stop, stelt hij voor over te schakelen op Tulpen uit Amsterdam, want dan kan hij meezingen. Waarbij hij vermeldt dat hij het een krankzinnige tekst vindt, want in het tulpenseizoen kun je bij elke bloemist in Nederland tulpen kopen. Daar hoef je echt niet voor naar Amsterdam. Bovendien liggen de bollenvelden elders in het land. Mij maakt het niet uit wat hij allemaal zegt, want ik ben klaar met de zolder.

Gisteren kwam er iemand van de kringloopwinkel met een vrachtautootje de spullen ophalen die een tweede leven verdienen. Meer dan de helft van de zolder is leeg nu. Wat een heerlijke aanblik. Het lijkt wel alsof je met opruimen ook iets in jezelf opruimt, mijn hoofd en lijf voelen gewoon lichter. Dat ik nu een baan moet gaan zoeken, schuif ik nog even voor me uit. Een mens mag best een paar dagen genieten zonder zich direct weer druk te maken over een volgende klus.

Maandag

Kleine cadeautjes hebben we afgesproken, mét een gedichtje. Dat is verplicht. Ik heb Engelien getrokken. Ik weet dat ze niet van grote boeketten houdt, maar van een groepje kleine vaasjes, het liefst met bloemen of takjes uit de tuin erin. Maar waar vind ik leuke kleine vaasjes? Misschien zou ik ook eens bij de kringloopwinkel moeten gaan kijken. Daar hebben ze per slot van rekening zo ongeveer alles, dus vast ook vaasjes. Kan ik ook meteen even kijken of mijn eigen spullen al zijn verkocht. Een kwartier later zit ik op de fiets.

Dinsdag

Ik heb me nooit gerealiseerd hoe spannend zo’n kringloopwinkel is. Terwijl ik rondloop besef ik dat elk artikel in deze zaak een verhaal heeft. Die schommelstoel, waarop wellicht ooit een grootmoeder haar kleinkind een verhaaltje voorlas. Dat moderne bankstel, waarschijnlijk weggedaan om een nóg moderner bankstel te kopen. Ik kijk mijn ogen uit. In de koffiecorner drink ik een cappuccino en loop vervolgens opnieuw rond. Als al die spullen toch eens konden praten. Ik zou ze vragen waar ze vandaan komen, hoe het was in het huis waarin ze stonden. Ach, konden de kleren aan de grote rekken maar vertellen hoe blij de mensen ooit met ze waren.

Maar ik ben hier niet om rond te dwalen, ik heb een doel. De planken van de grote kast tegen de zijmuur staan vol met prullaria. Misschien zit er wel iets leuks voor Engelien tussen. Dan ontdek ik ze: een groepje vaasjes waarvan ik direct weet dat zij er dolblij mee zal zijn.

Tekst: Tineke Beishuizen

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden