Anne-Wil #18 Beeld Libelle
Anne-Wil #18Beeld Libelle

Dagboek van Anne-Wil: “‘Waarom breng je Titia niet een paar dagen naar ons?’, stel ik voor”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en werkt in een exclusieve boetiek. Dochter Manon stort haar hart uit tijdens een wandeling op de hei.

Zondag

Ik zie het meteen aan haar gezicht, als ze voor de deur staat. Het is lekker weer en ik verheug me op onze zondagse wandeling met Arie. Dat rimpeltje tussen haar wenkbrauwen vertelt genoeg. Welke moeder leest de stemming niet direct af van het gezicht van haar kind? Ik zeg niets, trek mijn jas aan, zwaai naar Han en loop achter Manon aan naar haar auto. Een kwartier later lopen we op de hei. Nog steeds zwijgend. Behalve “Mam, vergeet je gordel niet” heeft ze niets gezegd. Ik twijfel: vragen wat er aan de hand is of wachten tot ze er zelf over begint?

Ik weet dat ik met vragen vaak het tegenovergestelde bereik. Het zou me niks verbazen als Manon niet lekker in haar vel zit. Dat ze nog steeds zo opgewekt was, verwonderde me juist. Alsof het niets voorstelt om moeder te zijn van een baby én twee tieners, herstellende van een keizerssnede, met een overbezorgde man en een dominante schoonmoeder.

Philomena laat weliswaar niet meer elke dag van zich horen, maar informeert toch zeker een paar keer per week of Manon het allemaal wel alleen afkan en laat duidelijk merken dat ze absoluut niet gelooft dat ze het ook maar een dag zonder haar redt. Het lijkt mij reden genoeg om af en toe krijsend met het servies te gooien, maar Manon bleef tot nu toe bewonderingswaardig overeind.

“Wat zou je nou het allerliefst willen?”, vraag ik, om een gesprek op gang te brengen.

“Met Titia naar een onbewoond eiland”, antwoordt Manon zonder aarzelen.

Ik schiet in de lach om het prompte antwoord. Ik kan me er alles bij voorstellen. Hoe vaak in mijn leven heeft een onbewoond eiland mij geen perfecte plek geleken?

“Het ging allemaal zo lekker, maar de afgelopen dagen is het alsof alle fut uit me wegvloeit. Ik ben alleen nog maar moe. Iedereen praat tegen me, mijn hoofd zit vol. Het valt me zo tegen van mijzelf. Ik had verwacht dat ik het allemaal wel aankon.”

“Weet je niet meer dat je precies zo’n soort inzinking had na de geboorte van Willeke? Robbert die aandacht wilde en Wil die nachtenlang huilde. We konden je opvegen!” Manon kijkt met grote ogen opzij.

“Echt? Goh mam, daar weet ik niets meer van.”

“Waarom breng je Titia niet een paar dagen naar ons?”, opper ik. Ze zucht. “Ik hoor Boy al als ik daarmee aankom. Bovendien kan ik Titia helemaal niet missen. Ze is er net.”

We zwijgen weer.

Dan staat ze ineens stil. “Mam, ik weet het! Voor Joris is het een beetje veel momenteel, maar zouden Wil en Robbert niet een paar dagen bij jullie kunnen zijn. Dan kunnen Boy en ik samen met Titia… Dat zou heerlijk zijn!”, zegt ze.

“Wat een geweldig idee!”, antwoord ik.” Dat ik daar nou zelf niet aan heb gedacht.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden