L40_Anne-Wil Beeld
L40_Anne-Wil

Dagboek van Anne-Wil: “‘Wat denk je van snelwandelen?’, vraagt Boy. Ik staar hem aan”

Anne-Wil heeft twee kinderen, zes kleinkinderen, is getrouwd met Han en heeft momenteel geen werk. De beweegtips van schoonzoon Boy roepen enige weerstand op bij haar.

VRIJDAG

Ik heb Wil al een paar weken niet gezien. Ik mis het geluid van de fiets die ze tegen de muur smakt, haar snelle voetstappen in het grind en haar vrolijke gezicht in de deuropening. Mijn kleindochter heeft het druk. Als ik het goed begrijp uit haar appjes, rent ze van het ene leuke evenement naar het andere, samen met haar vriendje Floris. Zijn vader bezit diverse panden in de stad, die hij verhuurt en slecht onderhoudt. Dat laatste weet ik van Joris. Tot voor kort huurde hij zijn appartement van Floris’ vader en klaagde hij steen en been over schimmel en lekkages.

Een rijk vriendje dus, die Floris. Eigenlijk niets voor Wil, altijd bezig met het milieu en begaan met mensen die nauwelijks kunnen rondkomen. De laatste keer dat ze hier was, waren ze net terug van een vakantie in Antibes, een van de meest luxueuze badplaatsen van Frankrijk. De vader van Floris heeft er een jacht in de haven liggen. Ja, het was prachtig, de Middellandse Zee, altijd zon. Het leven op een luxe schip was heel apart. Even naar Cannes varen voor een lunch of naar Nice voor het diner. Ergens op zee voor anker gaan, waterskiën achter zo’n motorbootje, dat geen motorbootje heet, maar ze weet zo gauw de naam niet meer.

“Je zit wel op elkaars lip, ook op zo’n chique boot heb je niet echt privacy. Dat was soms best ongemakkelijk.” Meer wilde ze er niet over kwijt. Ach, zo moeilijk is het niet om te bedenken dat je ook weleens even écht samen wil zijn als je verliefd bent.

MAANDAG

Eind van de maand eindelijk weer een afspraak met het vriendinnenclubje. We hebben elkaar de afgelopen periode af en toe gebeld, maar al heel lang niet gezien. Helga, Agnes en ik hadden het best gewild, maar Berthe en Janna liever niet. Te veel risico vonden ze, bang iets op te lopen of anderen ongewild te besmetten. Het ziet er nu allemaal een stuk beter uit, gelukkig.

WOENSDAG

“Hoe gaat het met de ommetjes?”, vraagt Boy. “Steeds beter”, antwoord ik voorzichtig. Ik zie de bui al hangen, Boy wil me nog meer laten bewegen. “Misschien dat we dan nu eens een drafje kunnen proberen”, zegt hij. Alsof ik een páárd ben! Hij lacht.

Mijn schoonzoon alias personal trainer is onverwacht langsgekomen, hij oogt superstrak en energiek. “Wat denk je van snelwandelen?” Ik staar hem aan. “Daar denk ik niks van”, zeg ik. “Behalve dat het er niet uitziet. Ik ga níet voor gek lopen, met die opgetrokken armen en dat rare tempo!” “Dagelijks een halfuurtje snelwandelen en je hebt een enorme gezondheidswinst”, licht Boy zijn idee toe. Ik ken werkelijk niemand die erin slaagt zo’n onaantrekkelijke boodschap zo mooi te verpakken. “We kunnen ook eerst het tempo van de ommetjes iets verhogen”, stelt hij voor. “Maar hoe dan ook is het tijd voor een volgende stap.” Ik zwijg. In gedachten ben ik wanhopig op zoek naar een uitvlucht. Weer die lach: “Dus morgen beginnen, Anne-Wil?”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden