null Beeld

PREMIUMDagboek Koen

Dagboek van Koen 17: “Ik heb het niet meer goed kunnen maken”

Koen heeft het prima naar zijn zin met Loretta als Maud hem vraagt om af te spreken. Ze spreekt de woorden uit die eigenlijk al in de lucht hingen, maar nu als een baksteen naar beneden vallen.

Redactie

Het lijkt nog steeds niet tot me door te dringen: het is uit, over, voorbij. Maud heeft uitgesproken wat ik eigenlijk al wist, maar nog niet wilde aanvaarden: ons huwelijk is op. Heel pijnlijk, maar niks meer aan te doen. Ik wist het toen ze het zei. Als een mokerslag drong het tot me door. Je hebt mensen die kunnen doorgaan alsof er niks aan de hand is. Ik heb een paar van die vrienden, die hebben er van alles naast, of ze zijn wel trouw maar zitten volledig in de ontkenning dat hun relatie wat voorstelt. En toch houden ze vol. Voor de kinderen, de buitenwereld. Of zoals een maat ooit tegen mij zei: ‘Meer zit er niet in, wen er maar aan!’ Ik ben in elk geval blij dat Maud en ik niet zo in elkaar steken. Dat we allebei geloven dat er nog wel wat voor ons in te verschiet ligt. En dat hoop ik ook oprecht voor Maud. Ikzelf lijk al iemand gevonden te hebben die maakt dat ik fluitend door het leven ga.

Dol op afrokapsels

Ik kijk hoe Loretta haar natte haren borstelt. Er vallen druppeltjes water op de grond, na elke slag. “Wat kijk je?” vraagt ze. “Gewoon, hoe je dat doet. Waarom borstel je het niet als het droog is?”

“Dan krijg ik een enorme afro. Ziet er niet uit!”

“Dat wil ik dan nog wel eens zien. Ik ben dol op afrokapsels.” Ze kijkt me fronsend aan: “Sinds je mij kent zeker? Daarvoor was je vast zo’n man die zijn oordeel al klaar had.”

“Hoe kom je daar nou bij, Dushi?” zeg ik plagend. Maar ik kan haar niet verleiden tot een lach. “Ik meen het, hoe dacht jij over donkere mensen voor je mij kende?”

“Ehh… Moet ik daar iets over denken? Ik zie geen verschil.”

“Dan ben je kleurenblind, mannetje. Er is een groot verschil. Wacht maar tot je met mij door de stad gaat wandelen, of op een terras gaat zitten. Anderhalve meter is geen probleem, mensen houden vanzelf afstand van mij. Vrouwen nemen hun tasjes als in een reflex op schoot. Mannen kijken alleen naar mijn kont.”

“Hoe kun je dat weten, heb je ogen in je rug?” vraag ik plagend. Maar Loretta verheft haar stem en zegt dat ik er niks van begrijp.

Ik heb het niet meer goed kunnen maken. Ze was zo kwaad dat ze me nariep dat ze me nooit meer wilde zien. Temperamentvolle vrouw. Of doe ik er nu te lichtzinnig over?

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden