Koen Beeld Libelle
KoenBeeld Libelle

Dagboek van Koen: “Ik lig met stickers op mijn borst, een hartslagmeter naast mijn bed en een infuus in mijn pols in het ziekenhuis”

Hartkloppingen, zweet, tintelingen, een versnelde ademhaling: Koen voelt zich hondsberoerd. De paniek stijgt, hij valt bijna flauw... Is het een hartaanval?

Koen

“Rustig maar, schat, rustig”, zegt Loretta op een toon die eerder opzweept tot nog meer paniek. “De ambulance is er bijna.” Ik voel me vreselijk slecht. Het lijkt of ik niet genoeg lucht binnenkrijg, waardoor ik hijg als een paard. Ook wordt de druk op mijn borst steeds verder opgevoerd. “Ik denk dat het een hartaanval is.” “Nee, nee dat zal het echt niet zijn”, zegt ze met weinig overtuiging in haar stem.

Ik ben te moe

Is dit het dan, schiet het door mijn kop. Gaan we het nu meemaken? Gedachtes die niet eens voelbaar zijn omdat mijn fysieke malaise veel sterker is. Ik zweet me kapot en ben plotseling zo misselijk dat ik aan Loretta vraag of ze een emmer wil pakken. Eindelijk klinkt dan het geluid van de ambulance.

Het gaat nu zo snel dat ik het zelf niet meer kan bijhouden. Ik lever me over aan de handen van de mensen die er verstand van hebben, en word al wat rustiger. Voor mijn gevoel lig ik binnen een paar minuten met stickers op mijn borst, een hartslagmeter naast mijn bed en een infuus in mijn pols in een kamer van het plaatselijke ziekenhuis. Ik weet niet wat ze me hebben gegeven, maar ik ben ineens doodop. Ik ben te moe.

Wat heb ik?

Als ik wakker word, zie ik dat er zacht licht door de dunne gordijnen schijnt. Even weet ik niet waar ik ben. Dan realiseer ik me weer wat er gisteravond gebeurd is. Ik leef kennelijk nog. Op de klok zie ik dat het half acht is. De tijd dat we naar Parijs zouden vertrekken. De deur gaat open en ik zie Loretta verschijnen met twee bekers koffie in haar hand. “Hé, ben je daar weer?” Ze buigt zich voorover en zoent me op mijn voorhoofd terwijl de koffie in haar handen net niet over de rand gaat.

“Kijk uit”, zeg ik met schorre stem. “Kijk zelf maar uit”, zegt ze bijdehand. “Beetje midden in de nacht paniek lopen zaaien.”

“Wat heb ik?” vraag ik haar. “Dat horen we zo”, zegt ze liefdevol. “Maar hoe voel je je?”

“Beetje alsof ik een marathon gelopen heb”, zeg ik. “Verder wel goed.”

De arts komt binnen met een entourage aan co-assistenten en arts-assistenten. “Meneer de Vries, u heeft ons wel laten schrikken”, zegt de arts die zeker vijftien jaar jonger is dan ik ben. “Ach, ik ben vooral zelf geschrokken”, zeg ik. “Wat is het?”

“Het goede nieuws is dat er niks mis is met uw hart. Het slechte nieuws is echter dat u zich veel te druk maakt en daar moet u wat aan doen, voor het wel uw hart raakt.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden