null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Manon: “Dit betekent dat ik wéér de hele avond aan het werk moet”

Manon zit niet zo lekker in haar vel en heeft een bezoekje aan de huisarts gebracht. Ze is gezond, maar heeft nog steeds klachten.

Manon

Woensdag

Vanochtend kreeg ik de uitslag van het bloedonderzoek. Niets met me aan de hand, ik ben zo gezond als een vis. Maar ik voel me constant of ik in huilen kan uitbarsten, en het kost me de halve ochtend om tien redelijke zinnen achter elkaar te tikken. Wanneer ik met regel elf aan het worstelen ben, belt Mia, de gastouder. “Kun je Titia komen halen? Ze heeft een snotneus.”

“Weleens van een zakdoek gehoord?” antwoord ik kribbig.

Er valt een stilte, en dan zegt ze op officiële toon: “Het protocol schrijft voor dat kinderen met lichte verkoudheidsklachten door de ouders worden opgehaald om de verspreiding van het omikronvirus tegen te gaan. Dus ik verwacht dat je zo snel mogelijk hier bent.”

Had ik een telefoon die ik kon neersmijten, dan deed ik dat. Dit betekent dat ik wéér de hele avond aan het werk moet. En morgenavond ook, gezien het tempo waarin ik schrijf. Zo kom ik natuurlijk nooit tot rust, en de huisarts vindt al dat ik eigenlijk een poosje moet stoppen met werken. Kon Boy maar wat meer tijd met Titia doorbrengen, maar hij heeft het hartstikke druk met al die goede-voornemens-traintypes en sporters-ondanks-de-lockdown. Ineens lopen de tranen over mijn wangen. Niet aan toegeven, ik moet Titia halen.

Een halfuur later ben ik weer thuis met mijn kindje dat absoluut geen zieke indruk maakt. Ze heeft geen zin om te slapen en in de box wil ze ook niet. Dus haal ik haar er maar weer uit, en ze begint door de kamer te kruipen. Onhandig probeert ze Arie te aaien, die meteen chagrijnig opstaat en in de keuken in haar mand ploft. Vervolgens probeert ze zich op te trekken aan de bank. Dat lukt niet, en na een poosje laat ze zich booshuilend op haar luierbips vallen. Ik neem haar op schoot, en zing zachtjes een liedje voor haar in de hoop dat ze tot rust komt. Het werkt, haar oogjes vallen langzaam dicht. Heel voorzichtig leg ik haar in haar bed. Dit betekent dat ik nog een uurtje kan werken!

Ik schaaf aan de tweede alinea als Willeke op de deur van mijn kantoor klopt. “Wat ben je vroeg thuis!” zeg ik.

“Duits viel uit omdat de leraar in quarantaine zit.” Ze drentelt door mijn kantoor, pakt een tijdschrift op, gaat dan in een stoel zitten. “Mam, kan ik even met je praten?” “Natuurlijk”, zeg ik met blik op het beeldscherm. Misschien moet ik dit stukje tekst toch wat aanpassen, dan wordt het verhaal een stuk duidelijker.

Plotseling schreeuwt ze: “Waarom luister je nooit naar me?” En ze ramt de kantoordeur achter zich dicht en loopt het huis in. Als ze maar zachtjes doet en Titia niet wakker maakt, zodat ik nog even kan doorwerken.

Donderdag

De praktijkondersteuner heet Tom en heeft een baard waarin witte vlokjes zitten. Roos? Na een paar muisklikken zegt hij: “Uit je antwoorden op de burn-outvragenlijst maak ik op dat alle seinen op rood staan. Als we nu niet ingrijpen, ben je straks veel verder van huis en lig je er maanden of misschien zelfs jaren uit.” Van schrik begin ik te huilen, iets wat ik de laatste tijd veel te vaak doe. Hij schuift een doos tissues mijn kant op en wacht geduldig tot ik mijn neus heb gesnoten en mijn mondkapje weer heb opgezet. “Komende tijd moet je je echt richten op jezelf en je herstel. Meld je ziek op je werk, ga lekker in de natuur wandelen, spreek met vriendinnen af, kortom: doe alles wat jou een goed gevoel geeft.”

“Daar heb ik helemaal geen tijd voor. Ik heb een baby thuis, weet je wel hoe druk dat is?”

“Die kun je toch gewoon naar de opvang blijven brengen?”

“Dat is dan wel heel kostbare me-time.”

“Je moet in oplossingen denken, niet in problemen.” Hij krabt in zijn baard en maakt een aantekening. “Het huiswerk is dat je een plannetje verzint waardoor je meer tijd voor jezelf hebt. Dat bespreken we dan volgende week.”

Manon is de dochter van Anne-Wil. In haar dagboek schrijft ze over haar moeder, gezin, vriendinnen en werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden