null Beeld

Dagboek van Manon: “‘Doe even normaal, zeg!’ schreeuw ik tegen Wils”

Manon schrijft in haar dagboek over haar moeder, gezin, vriendinnen en werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Dagboek

Manon

Vrijdag

Elke ochtend hetzelfde ritueel: Titia verschonen en aankleden, koffie zetten, zij drinkt haar flesje in de kinderstoel, ik blader snel de krant door. Vandaag de eindejaarsspecial met de vijftien korte interviews die ik heb geschreven. Leuk om de foto’s erbij te zien. De boer over zijn emigratie naar Canada, de kapster die besloot verpleegkundige te worden.

Maar waar is het interview met de vrouw van de bed & breakfast, die onderliep toen de Geul overstroomde? Ik spit de krant door, en ontdek dan dat ik nog een interview mis: dat met de vrouw die moeder werd van een drieling. “Twee van mijn interviews zijn niet gepubliceerd”, zeg ik tegen Boy, die een sinaasappel-spinaziesmoothie staat te maken.

“Ze zullen wel niet genoeg ruimte hebben gehad. Ga je straks mee boodschappen doen?”

“Is goed”, antwoord ik afwezig. Wat raar dat die interviews zomaar zijn verdwenen. Zou ik ze niet hebben verstuurd? Nee, dan had Victor meteen aan de telefoon gehangen. Maar wat dan? Ik moet wel een plausibel verhaal hebben, als ik die vrouwen mail dat hun verhaal niet is gepubliceerd. Ik app Victor. Een paar seconde later appt hij terug. ‘Matige verhalen, te weinig plek, vandaar.’

Elk woord komt aan als een stomp in mijn maag. Ik heb zo hard aan die interviews gewerkt, en nu noemt hij de kwaliteit ondermaats? Ben ik eigenlijk wel goed in mijn werk? Misschien houd ik mezelf gewoon voor de gek en ben ik niet meer dan een middelmatige journalist. Kan ik beter iets anders gaan doen, voordat dat voor mij wordt beslist. Ik ben er misselijk van.

“Wat is er met jou?”, vraagt Boy. “Je ziet ineens zo wit.”

“Victor appte dat hij die interviews waardeloos vond.”

“Echt? Laat eens zien.” Ik laat hem het appje lezen en dan zegt hij: “Er staat matig, en niet waardeloos. Bovendien zijn er twaalf interviews wel gepubliceerd. Dus maak je niet zo druk.”

Niet zo druk? In gedachten ben ik me aan het laten omscholen tot doktersassistent. Maar verdient dat genoeg? Ik overpeins al onze uitgavenposten als Boy ineens begin te lachen.

“Zag je hoe Titia keek? Zo grappig.”

Het is me volledig ontgaan.

Dinsdag

Al dik twee uur zit ik achter de computer, maar ik heb pas twee zinnen opgeschreven. Ik moet een stuk schrijven over een nieuwe energieneutrale wijk, maar het lukt me niet mijn gedachten erbij te houden. Ik zie steeds voor me hoe Victor zuchtend het stuk leest en me vertelt dat hij niet langer van mijn diensten gebruik gaat maken, dat ik nergens meer als journalist aan de bak kom.

Ik weet wel dat ik niet zo moet denken, maar mijn brein lijkt wel een draaikolk vol negativiteit. Pieker ik niet over werk, dan wel over corona. Gaat het ooit nog voorbij? Ik ben zo bang dat mams en Han flink ziek worden. Als mijn kinderen maar niet voor altijd een mondkapje moeten dragen en allerlei normale sociale dingen moeten blijven missen.

Deze somberte wordt afgewisseld met gedachten over de onoplosbare milieucrisis, de tekortschietende gezondheidszorg en de ziekte van oom Jaap. Ik ben ook zo ontzettend moe. Misschien moet ik gewoon even aan die vermoeidheid toegeven, dan voel ik me straks weer fit. Ik loop naar mijn slaapkamer, trek mijn laarzen uit en kruip onder de dekens. Slapen is in elk geval even niet denken.

Net als ik zachtjes ben weggegleden, schrik ik wakker van Wils die loeihard zingt: “Ik hou van jou, met heel mijn hart hou ik van jou.” Eén tel later stamp ik naar haar kamer, ruk de deur open en schreeuw: “Doe even normaal, zeg! Dat gekrijs gaat door merg en been!”

Geschrokken kijkt ze me aan.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden