null Beeld

Dagboek van Manon: “Ik ben zo kwaad dat ik mijn hart in mijn borst voel bonzen”

Manon schrijft in haar dagboek over haar moeder, gezin, vriendinnen en werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Woensdag

Ik stop een pak stroopwafels in een van Robberts tassen die op de keukentafel staan, en een zakje van zijn lievelingsdrop. Joris komt Robbert straks ophalen en dan beginnen ze aan een elftstedentocht op de fiets. Lekker uit eten, slapen in hotelletjes, mannen onder elkaar.

Ik hoop zo dat Robbert de breuk met Stelios even uit zijn hoofd kan zetten. Sinds de diploma-uitreiking loopt hij rond als een zombie. Onbegrijpelijk dat Stelios uitgerekend op het eindexamenfeest vertelde dat hij een ander heeft. Had dat nou niet een dag eerder of later gekund? Robbert heeft het meteen daarna op een zuipen gezet. Hup, weer een biertje naar binnen en nog een en nog een. Hij deed of de breuk hem niets deed en lachte veel te hard. Boy en ik wisselden verontruste blikken uit, maar wat konden we doen? Het feestvarken fluit je niet terug.

Toen ging Robbert even op de tuinbank zitten, zei dat hij duizelig was. Hij stak zijn hoofd tussen zijn knieën en gaf over. Toen hij vervolgens wilde opstaan, gleed hij uit in zijn eigen braaksel en viel languit in het gras. Han klapte in zijn handen. “Het feest is afgelopen, hoogste tijd om naar huis gaan.” Terwijl iedereen vertrok, probeerden Wils en ik Robbert overeind te trekken. Dat lukte pas toen Boy zich ermee bemoeide. Hij zette hem onder de douche en hielp hem naar zijn bed.

Ik heb zo met Robbert te doen. Afwijzing en verraad zijn zulke lastig te hanteren gevoelens. Ik weet nog precies hoe ik me voelde toen mijn eerste vriendje het uitmaakte, omdat hij een ander had.

Joris loopt de keuken in, gekleed in een sportieve korte broek. “Ik heb mijn fiets in de tuin gezet”, zegt hij. “Heeft Robbert er een beetje zin in?” “Hij zit in een flinke dip.” Joris slaat zijn armen om me heen. “Maak je niet te veel zorgen. Dit hoort ook gewoon bij volwassen worden. Hij kan volgende week een andere leuke jongen tegenkomen en dan is hij alles weer vergeten. Geloof me.” Even later zwaai ik Joris en Robbert uit en ik hoop met heel mijn hart dat ze een leuke week hebben.

Vrijdag

Het is een heerlijke zomerdag en ik loop in het park met Titia en Arie. Titia ligt in de wandelwagen en kijkt met haar grote bruine ogen om zich heen. Als ik met mijn gezicht in haar blikveld kom, begint ze meteen te lachen.

Ze is zo’n prachtige baby, soms kan ik bijna niet geloven dat ik haar moeder ben. Morgen gaan Wils en ik met mams op vakantie. Het lijkt me moeilijk een hele week zonder Titia te zijn. Thuis tref ik Floris en Wils aan, die als een stel puppy’s over elkaar heen op de bank hangen. Af en toe word ik behoorlijk ongemakkelijk van dat voortdurende gekus en gelebber. Als ze elkaar een seconde loslaten, vraag ik: “Wils, heb je je tas al gepakt?”

Ze schudt haar haar naar achteren. “Dat doe ik morgen wel.”

“Nee, dat ga je nu doen. Ik weet precies hoe dat gaat: als we moeten vertrekken, ben jij nog spullen bij elkaar aan het zoeken, en dan komen we te laat bij oma.”

“We beginnen natuurlijk wel op tijd aan die rampvakantie.”

“Wat zeg je?” Ik ben zo kwaad dat ik mijn hart in mijn borst voel bonzen.

“Voor mij hoeft die week weg niet, hoor. Ik ga alleen mee omdat het van jullie moet.”

“Hoezo? Oma heeft het toch aan je gevraagd? Je had toch nee kunnen zeggen?”

“Er was maar één antwoord mogelijk: namelijk dat ik meeging. Als ik nee had gezegd, was het een totale oorlog met jou en oma geworden.”

Floris begint zo raar te giechelen dat ik van mijn stuk raak. Willeke grijpt de gelegenheid aan om naar boven te glippen. Het laatste wat ik hoor, is: “Ik moet altijd doen wat zij wil.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden