null Beeld

Dagboek van Manon: “Ik denk dat Jaap doodgaat. Zijn huid is gelig, hij is griezelig mager en heeft diepe wallen”

Manon schrijft in haar dagboek over haar moeder, gezin, vriendinnen en werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Manon

Zaterdag

Mijn tante Anja belde of Boy en ik op eerste kerstdag op de koffie willen komen. Eigenlijk waren we van plan om ’s ochtends al naar Philomena te gaan, maar ik hoorde iets in haar stem waardoor ik dacht: hier moeten we naartoe. Nu we bij mijn oom en tante zijn, blijkt dat ik dat goed heb aangevoeld. Jaap ziet er slecht uit: zijn huid is gelig, hij is griezelig mager en heeft diepe wallen. Zou hij ziek zijn? Ik durf het niet te vragen. In plaats daarvan hebben we het over hoe Jaap en mams kerst vierden toen ze nog kind waren, over Spanje, de kabinetsformatie en corona. En over Titia natuurlijk, die de show steelt met haar vrolijke gebrabbel. Als ik in de keuken een flesje voor haar in de magnetron opwarm, valt mijn oog op een reeks pillenpotjes en doosjes met doordrukstrips. Ik kan het niet laten om de etiketten te lezen. Alle medicijnen zijn voor oom Jaap, maar veel wijzer word ik er niet van. Tegen een uur of twaalf vertrekken we. In de gang zegt Jaap: “Vergeet niet te leven, meisje, probeer alles als een avontuur te zien. Als ik één ding geleerd heb, is het dat wel.”

Ik zie Anja. bedrukt kijken. Ik wil ze omhelzen en heb het gevoel dat zij dat ook willen, maar we doen niks. Ze zwaaien ons uit tot we de straat uit zijn gereden.

“Wat was er nou met Jaap?” vraagt Boy.

Mijn ogen lopen vol met tranen. “Ik denk dat hij doodgaat.”

Troostend legt hij zijn hand op mijn dij. “Welnee, joh, Jaap is nog helemaal niet oud.”

Zondag

Arie is de enige die geen last heeft van de ijzige wind. Ze rent voor ons uit, blij dat ze buiten is en andere honden ziet, blij dat er blaadjes opdwarrelen. Mams en ik lopen met de handen in de zakken, gewikkeld in onze sjaals. Voor ons doen zijn we nogal stilletjes. Na een poosje vertel ik wat ik op mijn hart heb: “Gisteren waren we bij oom Jaap en tante Anja. Het was heel gezellig, maar ik maak me wel zorgen. Volgens mij gaat het niet goed met Jaap, hij was zo mager en zo moe. Toen we weggingen, zei hij dat hij even op bed ging liggen. We zijn er maar een uurtje geweest!”

Mams kijkt me intens verdrietig aan. “Je hebt gelijk. Het gaat erg slecht met oom Jaap. Wat er aan de hand is, horen we na de feestdagen. Hij wil er nu niet over praten. Het zou me niet verbazen als hij niet erg lang meer leeft”, zegt ze.

“O mam, wat erg.” Ik geef haar een arm.

Het moet verschrikkelijk zijn om je broer te verliezen en zeker omdat mams verder geen broers of zussen heeft. Hoe lang heeft Jaap nog? Waarom praten ze er niet over? Als Bart zo ziek was, zou ik erbovenop zitten. “En wat ga jij nu doen?”

“Afwachten. Jaap geeft het wel aan als hij iets wil.”

“Laat je het weten als ik iets kan doen?”

“Tuurlijk, schat, maar dat kan niemand.”

Even later rijd ik in gedachten verzonken naar huis. Als ik het tuinpad oploop, hoor ik Wils en nog iemand hard meezingen met een kerstliedje. Floris of die Micha, die ze van de toneelclub kent? Tot mijn grote verbazing staat Wils in de woonkamer te dansen met Boy én Robbert, die er fantastisch uitziet in een zwart pak.

“Mams! Merry Christmas! Je dacht toch niet echt dat ik met kerst niet naar huis zou komen?” Hij geeft me een dikke knuffel.

Breed grijzend kijkt Boy toe: “Een uurtje geleden heb ik hem van het station gehaald. Dat is nog eens een mooie verrassing, hè?”

“Het is het allermooiste kerstcadeau!” De tranen prikken in mijn ogen.

“Kom mam, doe met ons mee!” Wils begint weer te zingen: “Last Christmas I gave you my heart.” We zingen en dansen met z’n vieren en ik voel me intens gelukkig.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden