null Beeld

Dagboek van Manon: “Mijn tenen doen pijn en ik kan nergens zitten. Ik wil hier weg!”

Manon schrijft in haar dagboek over haar moeder, gezin, vriendinnen en werk bij de plaatselijke krant. Met haar ex Joris kreeg ze Robbert en dochter Willeke, nu pubers. Ze heeft een relatie met de veel jongere Boy, de vader van baby Titia.

Dagboek #41

Zaterdag

De muziek beukt in mijn oren en iedereen is met iemand aan het praten. Waarom heb ik die laarsjes met die idioot hoge hakken aangetrokken? Mijn tenen doen pijn en ik kan nergens zitten. Ik wil hier weg! Aan de andere kant van de kamer staat Boy, diep in gesprek met Rody, een van zijn beste vrienden. Ik kijk op mijn telefoon: we zijn nog geen uur op dit housewarmingfeestje, en Wils heeft net geappt dat het prima gaat met Titia. Er is geen enkel excuus om al naar huis te gaan.

Misschien voel ik mijn voeten minder als ik nog een glas wijn drink. Bij de tafel waarop de drankjes staan, raak ik in gesprek met een vrouw in een rood jurkje dat haar ronde vormen jaloersmakend laat uitkomen. “Jij bent toch de vriendin van Boy?”, vraagt ze. “Leuke vent. Ik heb een relatie met Henry.” Ze wijst op een man met een kort afrokapsel en een bril, die ons vriendelijk toeknikt.

“En hebben jullie ook zo’n mooi huis?”

Ze legt haar hand op mijn arm. “Meid, dat kunnen we helemaal niet betalen. Ik werk in de zorg en Henry is leerkracht, dus zo’n hoge hypotheek kunnen we wel vergeten.”

Ze laat haar stem zakken: “Bijna zes ton hebben ze ervoor betaald, en toen moesten de badkamer en de keuken nog worden verbouwd. Heb je de keuken gezien? Die is echt heel mooi geworden.”

Ik strompel achter haar aan naar de keuken. Glimmend wit, net als de rest van dit huis. Heel mooi, als je fan bent van tandartspraktijken en zwembaden. Maar dat zeg ik natuurlijk niet.

“Onze woonkamer is ongeveer net zo groot”, zegt ze. “Gelukkig dat we tijdens de pandemie allebei niet thuis konden werken, want dat zou niet te doen zijn geweest.”

“Hebben jullie ook kinderen?”, vraag ik.

“Dat willen we heel graag, maar waar moeten we de baby laten? We wonen in een krap tweekamerappartement. Heb jij kinderen?” Ik pak mijn telefoon erbij en laat een foto zien waar Robbert, Willeke en Titia met zijn drieën opstaan. “Welke is nu van jou?”

Trots zeg ik: “Alle drie.”

Vorsend neemt ze me op. “Maar hoe oud ben je dan?”

“Ik was er heel vroeg én heel laat bij, ik ben een tweede-leg-moeder.”

Ze vuurt de ene na de andere vraag op me af. Breng ik mijn baby echt naar een gastouder? Dat zou zij nooit doen. Zij zou het eerste jaar thuisblijven. Ik heb het zeker erg drukdrukdruk. Heb ik nog wel genoeg tijd voor mijn relatie? Kan ik het fysiek nog wel aan? Met elke vraag voel ik me geïrriteerder en ouder worden.

“Leuk je gesproken te hebben”, zeg ik na een poosje, en ik wankel op die rotlaarsjes in de richting van Boy, die zich nog steeds opperbest vermaakt.

Dik een uur later rijden we terug naar huis. “Tof feest”, zegt Boy. “Ik heb in tijden niet zo gelachen. Vond jij het ook zo leuk?”

“Ontzettend genoten”, lieg ik.

Donderdag

We zijn al klaar met eten als Robbert eindelijk thuiskomt. Hij gooit zijn tas in een hoek en zegt: “Dit is niet te doen. Ik ben elke dag anderhalf uur onderweg om op school te komen. En terug ook weer anderhalf uur. Dat is drie uur reistijd per dag! En dan ga ik ook nog op zaterdag in de galerie werken. Ik moet een kamer hebben.” Hij laat zich naast Boy op de bank vallen. “Het was ook nog hartstikke druk in de trein. Niks anderhalve meter, iedereen stond boven op elkaar. Ik denk niet dat ik dit volhoud.”

Ik weet niet wat ik daarop moet zeggen. Het is bijna onmogelijk een kamer in Amsterdam te vinden en je betaalt er ook nog eens de hoofdprijs voor. Boy slaat zijn arm om Robbert heen. “Het komt wel goed, jongen. Dat voel ik gewoon.”

Ik hoop maar dat hij gelijk krijgt.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden