null Beeld

PREMIUMDagboek van Maud

Dagboek van Maud: “Als ik John aanspreek op z’n gedrag, zegt hij: ‘Tja, dat jij nou niks anders te doen hebt’”

Redactie

Maud is begonnen aan een cursus Italiaans op Sardinië.

Ieder zijn eigen drijfveer

Bert is een pensionado die pas zijn vrouw is verloren en dacht: wat wil ik nu nog in het leven? Italiaans leren, was het antwoord. Dan is er Janice uit Utrecht, die klaar is met haar studie, maar nog geen werk kan vinden in de reiswereld en daarom haar talenkennis wil uitbreiden. John is wijnhandelaar, die Italiaans wil kunnen spreken om met lokale wijnboeren te kunnen communiceren. Mijn eigen motief om me voor deze cursus op te geven leek nog het minst sterk: “Iets anders. Een nieuwe hobby”, stamelde ik.

Onze rangorde

Nu, een week later, kunnen we een klein beetje met elkaar praten in het Italiaans. Bert is de groepsvader die altijd in de gaten houdt of iedereen wel oké is en een kalmerende werking heeft op ons allemaal. Ook kan hij heel grappig uit de hoek komen en heeft hij veel zelfspot over zijn overgewicht en de sokken in zijn sandalen – die volgens hem een trend hebben ontketend. Janice vond ik eerst wat nuffig en saai, maar haar onaangedane gezicht en haar monotone manier van praten blijken vooral voort te komen uit verlegenheid en onzekerheid. Nu komt ze langzaam los en trekt ze heel erg naar mij toe. John is de lastigste, omdat hij de eerste vier dagen alleen maar uitstraalde dat hij zich te goed voor alles en iedereen voelde. In de pauzes was hij voortdurend aan het bellen voor zijn werk en hij kwam steevast te laat in de les. Toen ik hem daar op aansprak, zei hij: “Tja Maud, dat jij nou niks anders te doen hebt in je leven.”

Mijn nieuwe, assertieve ik

Normaal had ik een dergelijke opmerking geslikt en mijn mond gehouden, maar mijn nieuwe, assertieve ik ging er meteen tegenin. “John, als jij had opgelet wist je dat ik fulltime werk als verloskundige, dat ik een dementerende moeder heb en kinderen die zo nu en dan nog sturing nodig hebben.” Heel even was het stil. Ik zag John zoeken naar een reactie die hem weer boven mij zou plaatsen, maar toen begon Bert keihard te lachen. “Daar heb je niet van terug hè”, zei hij tegen John, waarbij hij hem amicaal op de schouder klopte.

De hort op!

In het weekend hebben we geen les en ik was van plan geweest om een auto te huren om het eiland te verkennen. Maar Bert stelde voor om iets gezamenlijks te doen. Janice haakte af, want haar vriendje zou komen en John had alleen maar zin om aan het strand bij te komen van de drukke werkweek. Waarop Bert ad rem zei: “Wat jij wil, opa.” Bert en ik spreken af om dan maar samen te gaan. Als ik de volgende dag door de lobby naar buiten ga, zie ik Janice zitten. Haar gezicht is bleek vlekkerig, haar ogen zijn rood. “Wat is er aan de hand”, vraag ik geschrokken. “Hij heeft het uitgemaakt”, zegt Janice met trillende lip. Samen komen we bij Bert die al voor de autoverhuur staat te wachten. Net als we naar binnen willen gaan, stopt er recht voor ons een grote auto. Het is John. “Oké jongens, stap dan maar in”, zegt hij op botte toon.

Ik kijk Bert aan en we schieten gelijktijdig in de lach. En zo rijden we met ons cluppie naar het noordwesten van het eiland, waar de stranden zo mooi zijn dat ze de Malediven van Italië worden genoemd. En ik denk: dit is goed. Alles is goed.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden