Maud Beeld Libelle
MaudBeeld Libelle

Dagboek van Maud: “Heb ik de trauma's uit mijn jeugd ook aan mijn kinderen gegeven?”

Door haar therapie realiseert Maud zich hoe ingewikkeld haar relatie met haar ouders was. Ze hoopt dat ze het zelf wat beter deed en doet met haar kinderen.

Dagboek #33

Door de therapiesessies kom ik erachter dat veel issues waarmee ik worstel zijn ontstaan in mijn jeugd. En dan vooral door mijn complexe relatie met mijn ouders. Ik herinner me dat ik tijdens een vakantie op een rots was geklauterd en met uitgestrekte armen tegen mijn moeder riep: “Mama, maak een foto!”, waarop mijn moeder riep dat ik daar onmiddellijk van af moest komen.

Bezorgd

Mijn vader die mij juist had gestimuleerd om naar boven te klimmen, was met mijn peuterzusje bezig. Dus riep ik hem om bijval te krijgen: “Papa, papa! Kijk, het is gelukt.” Mijn vader draaide zich om, precies op het moment dat mijn moeder opnieuw tegen mij begon te schreeuwen. “Als je daar niet onmiddellijk van af komt, zwaait er wat!” Ik zag mijn vader de beslissing nemen om niet voor mij op te komen, maar voor mijn moeder. “Mama heeft gelijk, straks val je”, zei hij. Later, toen we alleen waren, sloeg hij een arm om me heen en zei zacht: “Trek het je niet aan, moeders zijn nou eenmaal snel bezorgd...”

Partij kiezen

Wat ik me vooral aantrok was dat hij partij had gekozen voor mijn moeder en niet voor mij. Toen ik in diezelfde vakantie uitgleed over losliggende steentjes op het onverharde pad, zei mijn moeder: “Dit is precies waarom ik je altijd zeg voorzichtig te zijn.” Omdat mijn bebloede knie haar jurk kon besmeuren, weigerde ze me te troosten. Ze gooide een zakdoekje naar me. Door de tranen heen keek ik naar mijn vader, die mij te hulp wilde schieten. Maar nog voordat hij bij me was, zei mijn moeder: “Schat, laat haar nou, anders leert ze het nooit.” Mijn vader bleek opnieuw niet bereid om tegen de scherpe woorden van mijn moeder in te gaan en bleef staan waar hij stond.

Achterstallig onderhoud

Gek, hoeveel naar boven komt als je eenmaal begint te graven. Het is net de verbouwing van een oud huis, je begint optimistisch aan één muurtje waar het behang af moet, of aan het vervangen van één enkele leiding. En terwijl je iets openbreekt, kom je steeds meer rotte plekken en slechte constructies tegen, waardoor je op een bepaald moment jezelf terugvindt tussen de puinhoop van de renovatie.

Bij de renovatie van mijn leven kom ik zo veel achterstallig onderhoud tegen. Daarnaast begin ik me af te vragen of ik de trauma’s uit mijn jeugd niet ook aan mijn kinderen heb doorgegeven.

Oude beknotter

Rosa en ik zitten op een zonnig terras. Ik heb haar uitgenodigd voor een etentje, voor ze volgende week met vriendinnen op vakantie gaat. “Rosa, heb jij het gevoel gehad dat ik jou als kind heb beknot?”, begin ik voorzichtig. “Dan bedoel ik vooral in je spontaniteit en zo?”

Rosa kijkt me verbaasd aan: “Eh ja. Maar da’s toch logisch, je bent mijn moeder. Nou, proost, hè? Oude beknotter.”

Toch wil ik het zeker weten. “Maar je hebt niet het gevoel dat ik je te veel heb afgeremd, of dat ik je niet genoeg heb gezien?”

“Jeetje mam, jij bent oma niet! De keren dat je op de rem ging staan, was het echt wel nodig. Anders was het niet goed met me afgelopen.” Ze kijkt me met een innemende blik aan en ik moet moeite doen om niet vol te schieten.

“Gelukkig maar”, zeg ik luchtig. “Proost schat!”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden