null Beeld

Dagboek van Maud: “Iedereen staart mij aan en barst in lachen uit”

Als Maud met John naar een oudejaarsfeestje gaat, brengt een vriend van hem iets opmerkelijks over zijn vorige relatie aan het licht.

Column

Maud

Echt een groot oudejaarsfeest zal het niet worden, omdat we maar met zes mensen zijn. Maar ik leer in elk geval vier vrienden van John kennen vanavond. Ik vraag hem of er een thema is, waarop John in zijn telefoon kijkt en zegt: “Ja, The American Oscars.”Ik schiet in de lach. “Leuk bedacht schat.” Waarop John zegt: “Freek heeft het bedacht.” Het blijkt geen grap te zijn, maar bloedserieus.

Jennifer Aniston en Brad Pitt

Bijna altijd als er een feest wordt gegeven in hun vriendenkring, maken ze er iets bijzonders van. Daar houden ze van. Uitgedost in een lange, zwarte satijnen jurk met een nepbontkraag en met stylish haar waarvoor ik een uur bij de kapper heb gezeten, staan we voor de deur van het hoge grachtenpand. Ook John ziet er prachtig uit in zijn smoking en ook hij heeft zijn haar bij de kapper in een jaren 50-coupe laten knippen. Samen zijn we net Don en Betty Draper uit de serie Mad men. Eens kijken of zij dat ook zien. “Tell me the code!”, klinkt er door de intercom. “Hebben we niet gekregen, onze mail is gehackt”, zegt John ad rem. “Freek is een grappenmaker”, fluistert hij naar mij. “Ha, dat hoorde ik”, klinkt de stem weer. “Sorry, no code, no entrance.”

“Freek, kom op, het is stervenskoud!”

“The American Oscars!”, zeg ik dan.

“You nailed it, honey!” De deur zoemt open.

We komen in een penthouse dat mooier is dan het mooiste appartement dat ik ooit heb gezien. Ik was bang dat we overdressed zouden zijn, maar nu ben ik vooral blij dat we ons als sterren hebben aangekleed. Freek en zijn vrouw Tanja zien eruit als Lady Gaga en Bradley Cooper uit A star is born. Ze hebben er nog veel meer werk van gemaakt dan wij. Het koppel dat vlak na ons binnenkomt is verkleed als Jennifer Aniston en Brad Pitt. “Champagne!”, zegt de gastvrouw die met een dienblad rondgaat. Achter haar staan rijen opgestapelde dozen van de cateraar.

De waarheid

Het is een superleuke avond, maar toch is er iets geks aan. Alsof ik te gewoontjes ben voor dit luxe feest. De twee andere vrouwen zijn een stuk jonger dan ik, waardoor ik me wat senior voel. Ik ben blij dat ik er in elk geval goed uitzie, anders had ik nog best onzeker kunnen worden. “Hoe heb je John eindelijk zo ver gekregen dat hij gaat settelen?”, vraagt Freek onder veel hilariteit van de rest.

“Niet zo veel, hoor”, zeg ik. “Ik heb gezegd wat ik niet aan hem kan uitstaan, ik heb hem voorgesteld aan mijn demente moeder en aan mijn kinderen.”

Nu valt het stil aan tafel. Iedereen staart mij aan. Dan volgt er een gigantisch lachsalvo. “Sorry dat we zo moeten lachen”, zegt Freek. “Maar zijn laatste vriendin was dertig en had een kinderwens.”

“Ja, ja, nou weten we het wel”, probeert John hem de mond te snoeren.

“Dus al die jaren had hij gewoon iemand nodig die hem de waarheid zei en die niet onder de indruk was van zijn geld.”

“Klaar, Freek!” John heft het glas. “Volgens mij moet ik de glazen vullen, want het is twee minuten voor twaalf.”

“Twee voor twaalf ja”, lacht Freek weer. “Dat was het inderdaad voor jou, John. Maud, je hebt hem – en ons – gered! Happy new year.

Zijn geld? Wat bedoelt hij daarmee?

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden