null Beeld

PREMIUMDagboek van Maud

Dagboek van Maud: “Ik ben mijn zeeziekte aardig de baas, tot John het roer overneemt”

Maud zit drie weken op Sardinië voor een cursus Italiaans. Ze kan het goed vinden met drie andere cursisten.

Redactie

De Neptunesgrotten

Ik ben nu twee weken op Sardinië en ik heb me nog niet vaak zo vrij en gelukkig gevoeld als in de afgelopen weken. Geen zorgen over de kinderen, niet over mama, niet over de scheiding en Koen en niet over de toekomst. Soms ga ik alleen op stap na school, maar meestal trekken we er met z’n vieren op uit. Vandaag haasten we ons na de les naar de haven waar de boot vertrekt naar de Neptunesgrotten. Telkens als we de druipsteengrotten wilden bezoeken, ging het uiteindelijk niet door. De zee was te wild, de boot bleek kapot, of Enrico, de eigenaar van de boot, was ziek. Maar vandaag zou het lukken, beloofd.

Zeeziekte

Het is nog best een eind varen en we moeten ons goed vasthouden op dat kleine jacht. Onze groepsoudste Bert heeft de slappe lach van het geschud. Janice zit als een soort stuiterende plank naar de horizon te turen. Voor vertrek heeft Enrico ons verteld dat als je misselijk bent, je een punt moet zoeken aan de horizon waar je je op concentreert. Ze ziet groengeel van ellende, maar blijft zijn tip stug opvolgen. John zit alleen maar met Enrico te praten en ik zie dat hij zelfs voor elkaar krijgt dat hij het roer even mag overnemen, waardoor de boot nóg heviger schudt. Tot dan toe was ik mijn eigen zeeziekte aardig de baas, ook omdat Berts gelach aanstekelijk werkt. Maar nu John stuurt, houd ik me krampachtig vast. Gelukkig zijn we bijna bij de grotten.

Neptunes

“Weten jullie wie Neptunes is?”, vraagt Bert als we naar de ingang lopen.

“De god van de zee”, zegt John.

“Dat is toch Poseidon?”, zeg ik, terwijl ik Janice ondersteun die nog wiebelig is.

“Allebei goed”, zegt Bert. “De Romeinen hebben die Godheid eigenlijk gewoon gekopieerd van de Griekse Poseidon, met het verschil dat Neptunes ook de God was van de paarden.”

“Klinkt logisch”, zegt Janice die alles andersom bedoelt.

“Nou, logischer dan je denkt. Hij bereed met zijn paarden de zeeën om stormen te veroorzaken of het water juist tot kalmte te manen.”

“Zo voelt Enrico zich natuurlijk in zijn boot”, zegt John.

“Volgens mij voelde jij je daarnet vooral zo”, zeg ik. “Laat het sturen zo alsjeblieft weer over aan Enrico. Dit kind is al misselijk genoeg.”

“Maakt mij niet uit, hoor”, zegt Janice tot mijn verbazing.

John kijkt me met een superieure blik aan. “Weet je wat jouw probleem is, Maud? Je gebrek aan vertrouwen.”

Ruwe zee

Tijdens de looproute waarin we natuurlijk weer het verhaal van de stalactieten en stalagmieten te horen krijgen, kunnen John en Bert het niet nalaten om flauwe tietengrappen te maken. Zo cliché. Maar goed, boys will be boys. Het uitstapje is de moeite waard en na een uur stappen we tevreden weer in de boot.

De zee lijkt nog ruwer op de terugreis en ik ben verbaasd als John op een bepaald moment toch weer het roer van Enrico overneemt. Het duurt niet lang of Janice werpt zich zowat over de rand van de boot om over te geven.

“Zeg jij er dan wat van”, zeg ik kwaad tegen Bert. “Naar jou luistert hij tenminste.” Ik hel over naar Janice om haar vast te houden. Het laatste wat ik zie is Bert die naar John wankelt, die omkijkt. Dan maakt de boot een zwieper naar links en worden Janice en ik overboord geslingerd.

Ook Koen, de ex-man van Maud, heeft een dagboek. Elke vrijdag staat er een nieuwe aflevering op libelle.nl/koen. Of lees het via de nieuwe Libelle-app.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden