null Beeld

Dagboek van Maud: “Ik ben nog stapelverliefd, maar Johns verleden is zó vaag voor mij”

Paniek! Babs was ontsnapt uit het verzorgingshuis.

Column

Maud

Achteraf kun je lachen om zo’n verhaal: ‘Demente moeder ontsnapt uit verzorgingshuis en loopt naar de moskee omdat ze denkt dat het een kerk is. Vriendelijke imam heeft de vrouw teruggebracht naar het huis, waar haar familie in spanning zat.’ Maar dat is achteraf. Tijdens haar vermissing dacht ik oprecht dat ik mama nooit meer levend terug zou zien. Het lijkt wel alsof ze een nieuwe impuls heeft gekregen door haar avontuur. Verrast dat er zo veel mensen waren keek ze in het rond. Het was zo aandoenlijk om te zien.

“Ben ik jarig?” vroeg ze met glimoogjes.

“Nee mam, we vieren samen kerst.”

“Wat leuk”, zei ze stralend.

Iedereen thuis

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo’n mooie kerst heb gehad. Oké, technisch gezien was het een pre-kerstfeest, want het lukte alleen om iedereen het weekend vóór kerst bij elkaar te krijgen.

Mijn moeder was bij mij thuis en iedereen hielp mee. John en Koen stonden samen te koken. De nieuwe vriend van Juliet, Nout (die een stuk jonger is dan zij, ik schat wel vijftien jaar, maar het exacte verschil wil ze niet vertellen), speelde bordspelletjes met alle kinderen, de kleine en de grote.

Juul en ik hielden ons bezig met mama en we hebben weer eens een goed gesprek gehad. Ze biechtte op dat ze blij was dat ik zo veel zorgtaken op me nam. “Ik ben best een egoïstisch monster”, zei ze. “Sorry, Maud.”

“Het inzicht is al de helft van de oplossing”, zei ik met een knipoog. “Je hebt geluk, het is nog niet te laat. Mama leeft nog.”

Loretta schoof na haar werk ook nog aan bij het diner. “Jou ken ik!” riep mama toen ze haar zag. Iedereen lachte. Een lach die ook een wat verdrietige bijklank had, omdat ze ons maar al te vaak niet kent. John die alleen maar zou langskomen om zich even voor te stellen, bleef het hele weekend.

“Het voordeel als je niks hebt opgebouwd in je leven”, zei hij met een scheve grijns. “Dan hoef je ook met niemand rekening te houden.”

Vaag verleden

Dat is het enige nadeel van John: zijn verleden is zo vaag voor mij. Ik ben nog stapelverliefd op hem, maar een klein stemmetje in mijn hoofd zegt soms: “Wie is hij eigenlijk? Hoe zit het met zijn familie? Waarom heeft hij nooit lange relaties gehad? Waarom wilde hij nooit kinderen en doet hij nu bij de kleintjes van mijn zus alsof kinderen het beste zijn wat een mens kan overkomen?” Ik vertrouw het niet helemaal.

Hij vertelt natuurlijk wel dingen, over de vriendin met wie hij in Spanje woonde. Over zijn ouders die al jong zijn gestorven. Over de vrouw die ooit zwanger van hem raakte, maar een miskraam kreeg. Over zijn jeugd in Brabant, waar hij zich altijd een buitenbeentje voelde omdat zijn ouders geen boerderij of garagebedrijf hadden.

Ja, er zijn wel logische verklaringen voor zijn eenzame leven, maar toch heb ik sterk de behoefte om iemand van zijn vrienden of familie te leren kennen. Omdat hij mijn achterdocht kennelijk toch heeft gevoeld, stelt hij voor om oud en nieuw te vieren met een bevriend stel. “Dan kun jij ook zien, Maud, dat ik gewoon vrienden heb en best een gewone man ben.”

Ik ben benieuwd.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden