null Beeld

PREMIUMcolumn

Dagboek van Maud: “Ik kan niet stoppen met nadenken over wat me zo boos maakt”

John en Maud hebben het weer goedgemaakt.

Maud

De laatste avond in Italië zijn we tot diep in de nacht uitgegaan en hebben we dubbel gelegen om alles wat op Sardinië was voorgevallen. Nu ben ik na ruim drie weken weer thuis en heb ik heimwee naar dat zonnige eiland. Want terug zijn betekent: terug in de regen, terug in het verzorgingshuis van mijn moeder – die mij inmiddels niet meer herkent –, terug naar het werk, waar een berg administratie is blijven liggen, terug in een leeg huis. Hoewel ik alleen naar Sardinië ging, heb ik me daar totaal niet eenzaam gevoeld. Behalve die twee dagen dat ik me niet over mijn boosheid heen kon zetten. Zou dat de sleutel zijn? Dat ik me alleen voel omdat ik me niet over mijn kwaadheid heen kan zetten? Misschien wel.

Ik stel de vraag aan John, met wie ik sinds mijn thuiskomst gek genoeg het meeste appcontact heb. ‘Denk jij dat boosheid eenzaam maakt?’ Hij stuurt me meteen een lachende emoji. ‘Typisch Maud, geen inleiding, meteen naar de kern.’ ‘Inderdaad’, stuur ik terug met een knipoog. ‘En wat is daarop uw antwoord, meneer de diplomaat?’ ‘Ja. Boosheid verhindert dat je dingen uitspreekt en in het reine komt, waardoor je van elkaar verwijderd raakt en dus vereenzaamt.’ ‘Wijze woorden voor een man van bijna middelbare leeftijd’, stuur ik terug. Waarop ik in het Italiaans terugkrijg: ‘Het is niet de leeftijd, maar de ervaring die telt. Maar, op wie ben je zo boos?’

Hier moet ik even over nadenken. ‘Als ik dat ga delen, ben ik geen vrouw van middelbare leeftijd meer voor jou, maar een zuur, oud wijf.’ Weer die lach. ‘Try me!’ ‘Provarmi!’ verbeter ik hem. Daarna verleg ik het onderwerp naar hem. ‘Hoe gaat het met jou?’ ‘Goed wel. Hoewel ik last heb van een herfstdepressie en mijn vriendin gisteren haar spullen heeft gepakt.’ Hij had het zo nu en dan over zijn vriendin. Meestal met irritatie in zijn stem. Ze was vijftien jaar jonger dan hij. Hoe oud hij precies was, vertelde hij er nooit bij.

‘Wat rot voor je’, reageer ik. ‘Kwam dat onverwacht?’

‘Niet nadat ik had gezegd dat ik niet zeker wist of ik van haar hield.’

‘Nee! Heb je dat gezegd?!’

‘Ja, we hebben elkaar toch beloofd om voortaan eerlijker te zijn?’ Dat was inderdaad de belofte geweest van Bert, Janice, John en mij. Om ook onze slechte gewoontes, onze minder mooie kanten en onze onzekerheden te laten zien: zolang we maar eerlijk waren.

‘Maar moest dat zo direct? Je wist dat ze dan weg zou kunnen gaan.’

‘Dat was inderdaad een risico, ja. Ik zei dat ik wilde uitzoeken wat er nog tussen ons was. Daar paste zij voor.’

‘Dat begrijp ik.’ Daarna blijft het stil op mijn telefoon.

Ik maak een koffie voor mezelf en wil me net op mijn achterstallige mail storten als ik weer een berichtje binnen hoor komen. ‘Je hebt mijn vraag nog niet beantwoord: waarom ben je zo boos?’ ‘Ik weet het niet precies. Ik ga erover nadenken. Zodra ik het antwoord weet app ik je, goed?’

‘Goed, fijne dag.’ ‘Fijne dag.’ ’s Avonds in mijn bed kan ik niet stoppen met nadenken over wat me boos en gefrustreerd maakt, de lijst lijkt eindeloos. En ik vraag me af: maakt dit mij niet alleen maar een eenzaam-, maar ook een náár mens?

Lees ook het dagboek van Koen, de ex-man van Maud. Iedere week staan er nieuwe verhalen op Libelle.nl.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden