null Beeld

Dagboek van Maud: “Ik overviel hem met zo veel passie dat het die nacht niet bij één keer bleef...”

Maud heeft John teruggezien. De man die ze kent van de Italiaanse cursus en die ze aanvankelijk behoorlijk irritant vond.

dagboek #53

Maud

De wereld is veranderd in een Disney-sprookje. De etalages, de huizen, alles is versierd. Van mij kan het niet feestelijk genoeg zijn… Drie weken geleden had deze romantiek zwaar op mijn hart gedrukt, en had het mijn eenzaamheid extra ingewreven, nu illustreert het juist mijn omgeslagen stemming. Ik ben verliefd! Op die irritante onnozele en onzeker makende manier, zoals bij pubers. Ik wist niet eens dat dit nog kon op mijn leeftijd.

Op Bruno was ik nog verliefd, het Franse vriendje dat ik na jaren weer onverwacht zag in Nederland. Maar toen was ik nog met Koen, en dat ging gepaard met zo veel schuldgevoel dat ik er misselijk van werd. Nu ik gescheiden ben en ik dit allemaal zomaar kan laten gebeuren zonder dat ik er geheimzinnig over hoef te doen, is het eigenlijk veel enger. Ik ben net een puber die niet weet wat ze met zichzelf aan moet en de hele dag alleen maar over hem zou willen praten en dromen.

Dat John ook verliefd is op mij blijkt niet alleen uit het aantal appjes dat ik elke dag van hem krijg, maar vooral uit wat hij tegen me zei, de laatste keer dat we elkaar zagen in een café. “Maud, ik weet niet wat me overkomt”, bekende hij nerveus. “En waarschijnlijk is het gedoemd te mislukken, maar bij jou voel ik me…” Hij zocht naar woorden terwijl zij handen nerveus aan een bierviltje plukten. “Bij jou voel ik me helemaal mezelf. Sinds ik ben teruggekomen uit Italië, kan ik alleen nog maar aan jou denken.” Daarna ging zijn hand als vanzelf over de tafel en pakte hij de mijne. Ik heb de scene al honderden keren in mijn hoofd afgespeeld, en steeds ontdek ik nieuwe details in wat er die avond gebeurde. Ik meende zelfs even Koen te zien, in een herhaling van de scène in mijn hoofd, maar dat was natuurlijk onzin. Die fata morgana was wellicht ingegeven door een soort schuldgevoel. Belachelijk natuurlijk, hij woont inmiddels met Loretta samen en is veel sneller doorgegaan met zijn leven dan ik. Kennelijk zitten die dertig jaar met Koen nog zo in me dat ik hem op een bepaalde manier altijd met me meedraag.

Daarna zijn we naar mijn huis gegaan en heb ik voor het eerst weer met een andere man dan Koen gevreeën. John zei dat we het rustig aan konden doen, dat er geen reden was om te haasten. Ik moest het tempo maar bepalen. Hij had mij tenslotte al zo overvallen met zijn ontboezemingen. We begonnen rustig, maar plotseling had ik geen rem meer. Het was alsof er een bepaald gevoel in me was aangeboord waarvan ik niet wist dat het bestond. Diep verborgen in mijn binnenste had het zich daar schuilgehouden, geduldig wachtend op het moment dat het kon ontsnappen. Toen de vulkaan in me eenmaal losbarstte was er geen houden meer aan.

Ik overviel hem met zo veel passie dat het die nacht niet bij één keer bleef. We hebben bijna de hele nacht elkaars lijf gevoeld en de plekjes verkend die de vlam opnieuw deed ontsteken in ongekende vurigheid. Pas in de ochtend vielen we uitgeput in elkaars armen in slaap. Tot ik werd wakker gebeld door mijn alarm. Ik was vergeten dat ik dienst had.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

De ex-man van Maud, Koen schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden