Dagboek Maud #31 Beeld Libelle
Dagboek Maud #31Beeld Libelle

Dagboek van Maud: “Ik schrok van de blik in mijn moeders ogen, alsof ze me iets wilde aandoen”

Maud zit in therapie, maar vooralsnog gaat ze er nóg meer door piekeren.

Het is de tweede therapiesessie. Hoewel het de vorige keer echt nuttig was, kijk ik er niet erg naar uit. De eerste vraag die de therapeut me stelt, is of ik er nog steeds zeker van ben dat ik door een man wil worden behandeld.

“Dat is helemaal prima”, zeg ik eerlijk.

“Mooi”, antwoordt hij met een afgemeten glimlach. “Heeft u…”

“Zullen we ‘je’ tegen elkaar zeggen?”, vraag ik.

“Als je dat prettiger vindt, kan dat natuurlijk. Heb je nog nagedacht over wat we de vorige keer hebben besproken?”

“Niet zozeer over wát we hebben besproken, maar meer over het gevoel dat het me opleverde. Hetzelfde heb ik als ik een avondje heel uitbundig ben geweest met te veel alcohol. Het levert me altijd een schuldcomplex op. Waarom?”

“Dat is een uitstekende vraag om vandaag te onderzoeken”, zegt de therapeut.

Iets heel obsceens

“Waaraan doet het je denken? Of scherper gesteld: wanneer kreeg je dat schuldgevoel voor het eerst?”

Ik denk na. Er komt niet meteen iets bij me op. “Misschien toen ik beviel van mijn eerste kind. Ik werkte toen zelf al als verloskundige. De bevalling verliep goed, alleen voelde ik me… bijna vies. Alsof ik iets heel obsceens had gedaan.”

“Waardoor werd dat gevoel getriggerd?”

“Doordat ik me zo had laten gaan met mijn benen wijd, met veel bloed. Ik meen zelfs dat er tijdens het persen ook wat ontlasting is meegekomen – wat heel vaak voorkomt. En omdat ik keihard heb geschreeuwd tijdens de laatste twee persweeën.”

Misselijkheid

De therapeut schuift zijn leesbril wat hoger op zijn neus en schrijft wat in zijn schrift. “Had je dat gevoel als kind ook weleens?”

“Ik weet het niet.” In mijn gedachten probeer ik terug te gaan naar mijn kinderjaren.

“Wat voor kind was je?”

“Ik was een heel verantwoordelijk meisje. Dat zei mijn moeder, tenminste.”

“Kun jij je momenten herinneren dat je stout was of je liet gaan?”

“Ik ben opgegroeid in Frankrijk. Ik weet nog dat ik graag zong, allerlei Franse liedjes die ik op school leerde. Mijn moeder wilde liever dat ik in het Nederlands zong, dus zong ik die Franse liedjes alleen buitenshuis. Thuis liet ik plichtmatig In Holland staat een huis horen. Toch begon ik daar ook lol in te krijgen, zeker omdat ik mijn moeder verbaasde dat ik zo snel de teksten uit mijn hoofd kende. Maar toen…” Ik voel een soort misselijkheid opkomen in mijn buik.

“Wat gebeurde er?”

Brandwond

“Het was bijna etenstijd, ik zong uit volle borst Jan Huigen in de ton, mijn moeder was ondertussen aan het koken. Ik had niet door dat ik haar kennelijk nerveus maakte met mijn gezang. Wel had ze gesnauwd: ‘In plaats van te zingen kun je ook de tafel dekken.’ Dus ging ik al zingend de tafel dekken…”

Ik zie het moment weer glashelder voor me. “Ineens begon mijn moeder tegen me te gillen, terwijl ze zich met een steelpannetje in haar hand omdraaide. Ik schrok van de blik in haar ogen, alsof ze me iets wilde aandoen. Ze maakte een beweging waarbij de pan uit haar handen viel. ‘Uilskuiken, kijk nou wat je doet!’, schreeuwde ze. Mijn vader heeft haar met gierende banden naar het ziekenhuis gereden. Ze had een brandwond op haar been, maar verder viel het mee, zei mijn vader toen ze terugkwamen. Maar mijn moeder zei dat het helemaal niet meeviel terwijl ze me verwijtend aankeek.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden