null Beeld

Dagboek van Maud: “Ik was lief en meegaand, maar toen werd ik boos en kattig”

Maud vraagt zich af waarom ze de laatste tijd plotseling zo boos kan worden.

column

Suus zegt het heel kernachtig: “Jij hebt gewoon een kort lontje. Nou en?” “Nou en? Dat is vreselijk. Ik heb een hekel aan mensen met een kort lontje. Mensen die om het minste of geringste ontploffen. Vaak zijn dat ook mensen die denken dat het leven alleen om hen draait. Mensen die koppig en inflexibel zijn en vol vooroordelen zitten.” “Mensen die gefrustreerd zijn”, vult Suus aan. “En onzeker.”

We zitten bij mij thuis aan tafel. “Kom gewoon bij mij eten”, had Suus gezegd. “Jij hebt het al zo druk.” Maar ik stond erop dat ze hier kwam. Puur eigenbelang, ik had geen zin in haar man David erbij, als we het over dit soort persoonlijke dingen hebben. Grappig, vroeger was er bij mij altijd wel iemand thuis die kon meeluisteren en was zij alleen. Nu is de situatie omgekeerd.

Vriendschap met een portie boodschap

Ik sta op om af te ruimen. “Ben je nu boos omdat ik heb gezegd dat je een kort lontje hebt?”, vraagt Suus terwijl ze opstaat om me te helpen. “Nee, ik denk gewoon even na. Wanneer is dat bij mij begonnen? Of had ik het altijd al?” Suus zet de borden op het aanrecht en kijkt naar me terwijl ik de ovenschaal afspoel. “Nou?”, dring ik aan. “Ja, nu moet ík even nadenken”, zegt ze lachend. “Jij denkt dat ik de wijsheid in pacht heb, maar ik weet het ook niet altijd meteen.” “Oké, denk dan maar heel even na”, zeg ik grappend terwijl ik de borden in de afwasmachine zet.
Met haar heup tegen het aanrecht geleund blijft ze naar me staan kijken. “Nee, je had het eigenlijk nooit. Je was juist altijd lief en meegaand. Misschien is dat precies wat jouw korte lontje heeft veroorzaakt. Je hebt te veel meegebogen, over je heen laten lopen.” “Denk je?” Ik kijk haar aan en zie de lijntjes en oneffenheden die haar leeftijd verraden. Toch hebben ze haar gezicht alleen maar zachter gemaakt. Milder. “Klinkt logisch, toch?” Ze verplaatst haar gewicht naar haar andere been. “Maudje, wat raakt jou het diepst? Als je daar het antwoord op weet, weet je ook wat jou zo boos maakt.” “Daar ga ik over nadenken”, zeg ik. “Nog één glaasje?” Als ik wijn heb bijgeschonken, hef ik mijn glas. “Op onze vriendschap, die wel tegen een portie boosheid kan.” “Op onze vriendschap!” We klinken.

De vraag blijft

“Trouwens, het zal ook voordelen hebben, die heetgebakerdheid van jou.” “Ik zou niet weten welke.” “Merk je niet dat mensen je met meer voorzichtigheid behandelen, met respect? Dat ze vaker rekening met je houden en hun best doen om het je naar de zin te maken?” Ik denk na. “Nu je het zegt...”In mijn bed lig ik te malen over ons gesprek. Dus ik was lief en meegaand, maar toen werd ik boos en kattig. Was mijn eerste ik dan mijn echte ik? Is mijn tweede ik dat? Of is de tweede Maud de geëvolueerde, beschadigde vorm van de eerste Maud? Wat heeft mij zo gekwetst dat ik niet meer mijn oude zelf kan zijn? Of wil ik niet meer mijn oude zelf zijn uit overlevingsdrang? Er moet een enorm gewin zitten in die boosheid van mij, anders was die niet zo hevig naar boven gekomen. De vraag blijft: wat is er gebeurd dat mij zo heeft geraakt?

Ook Koen, de ex-man van Maud, heeft een dagboek. Elke vrijdag staat er een nieuwe aflevering op libelle.nl/koen. Of lees het via de Libelle-app.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden