null Beeld

Dagboek van Maud: “‘In zijn wereldje is het heel normaal om coke te snuiven’, zegt mijn zoon”

Maud is weer uit geweest met Lisa en het is opnieuw uit de hand gelopen.

Ik heb de rolgordijnen de volgende ochtend nog dicht als ik een berichtje krijg: ‘Mama, als je thuis bent, kijk eens naar buiten!’ Ik trek het gordijn omhoog en daar staat mijn zoon met uitgestrekte armen voor het raam. “Surprise!” Er zijn redenen om alle zorgen en een kater volledig te negeren. Een spontaan bezoek van mijn zoon, bijvoorbeeld.

Moeders en zonen, het blijft een bijzondere band. Sinds hij in Maastricht studeert, zien we elkaar veel minder en meestal reis ik dan af naar het zuiden. Dus ik ben extra blij met zijn spontane bezoek.

Foute beslissing

“Was je nog maar net op?”, vraagt hij verbaasd als hij ziet hoe rommelig het binnen is.

“Zoiets, ja. Gisteren naar een vreselijke party geweest op een boot in Amsterdam. Ik had uren eerder naar huis willen gaan, maar ja, ik kon moeilijk gaan zwemmen.”

Julian moet lachen. “Hoe kom je daar nou weer terecht?”

“Hoe kom je daar weg, is een betere vraag.”

“Valt dit in de categorie midlife?”

“Nee schat, ik zou het eerder in de bak ‘foute beslissingen’ plaatsen.”

Matte uitdrukking

Hij schudt zijn hoofd. “Ik denk echt dat het goed is dat papa en jij uit elkaar zijn. Je bent zo veel meer jezelf.”

Daar weet ik even niks beters op te zeggen dan: “Cappuccino?”

“Lekker, mam. Dan zet ik mijn spullen in de logeerkamer. Tenzij daar iemand slaapt?”

“Nee, geen zorgen, die ligt in mijn bed.” Ik zie de ogen van mijn zoon groot worden. “Grapje!”

Terwijl we daarna koffiedrinken en een pak van zijn lievelingskoekjes soldaat maken – die ik standaard in huis heb – vertelt hij dat hij moet bijkomen van de lange dagen die hij in het ziekenhuis maakt. Daarbij heeft zijn vriend het ook druk op het advocatenkantoor, omdat ze bezig zijn met een zaak die volgende week voorkomt. Als hij het over zijn vriend heeft, krijgt zijn gezicht een matte uitdrukking.

Coke snuiven

“Gaat het wel goed tussen jullie?”, vraag ik intuïtief.

“Jawel hoor”, probeert hij overtuigend te zeggen.

“Je kunt alles zeggen, dat weet je hè?”

Hij zucht en laat zijn schouders zakken. “Ik weet het niet meer, mam. We zijn nog wel gek op elkaar, maar hoe hij de laatste tijd omgaat met werk en zo, ik ben daar toch niet van.” Hij kijkt van zijn handen naar mij op. “Ach, ik kan ook wel vertellen waar het over gaat, alleen als je het niet tegen papa zegt.”

“Tuurlijk niet.”

“In het wereldje waarin hij zit, schijnt het dus heel normaal te zijn om coke te snuiven. Ik ben daar niet van, maar ach, als hij dat af en toe wil doen, moet hij het zelf weten. Daarbij heb ik genoeg vrienden die het ook doen. Het is eerder abnormaal de laatste tijd om niet mee te doen.”

Totaal veranderd

Mijn keel voelt plotseling droog en mijn vingers zoeken onzeker naar iets om mee bezig te zijn. Ik moet denken aan gisteravond, toen Lisa me bijna had overgehaald om mee te doen met het drugsfestijn. Ze suggereerde dat ik niet met de tijd mee was gegaan en er provinciale ideeën op nahield.

“Kortom”, besluit mijn zoon, “inmiddels gebruikt hij bijna elke dag om de werkdruk aan te kunnen en om mee te doen met de rest. Hij is totaal veranderd van karakter.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden