null Beeld

Dagboek van Maud: “‘Je ziet er anders uit”, zeg ik tegen John. ‘Hollandser’”

In eerste instantie kon Maud hem niet uitstaan. Nu heeft John, met wie ze de cursus Italiaans volgde, haar gevraagd mee uit eten te gaan.

Het is druk op het Centraal Station in Amsterdam en ik kan hem niet vinden. Dan word ik op mijn rug getikt. “Maud?” “Hé John!” roep ik verschrikt. Het is gek om iemand die je in het buitenland hebt ontmoet hier te zien. “Je liep me gewoon voorbij, dus ik twijfelde even of je het wel was.” “O sorry,” zeg ik, “ik ben behoorlijk blind voor dingen die recht voor mijn neus liggen.” “Nou ja, ik stond, dus...” Hij kijkt me met een jongensachtige glimlach aan. Zijn slordige haar is plotseling gekamd, zijn bleke gezicht lijkt meer lijnen te vertonen, hij lijkt zich geen raad te weten met zijn lange lijf, terwijl hij in Italië eerder een superieure houding aannam. “Je ziet er anders uit”, zeg ik. “Hollandser.” “O jee, dat klinkt niet als een compliment”, zegt hij verbaasd. “Nee, zo bedoel ik het niet. Gewoon anders.”

We lopen de stad in, hij heeft gereserveerd bij een restaurant ergens achter het Rokin. De stroefheid van het eerste moment is weg. We kletsen ontspannen over wat er is gebeurd sinds we terug zijn uit Italië. “Dus ik bel die wijnboer in Puglia en geef in mijn beste Italiaans mijn bestellingen door voor het voorjaar”, vertelt John geanimeerd. “Antwoordt die man me in het Engels dat hij me niet goed begrijpt en of we niet beter in het Engels kunnen blijven praten. Hele cursus voor niks gedaan!” “Hahaha! Ik begon in het Italiaans tegen een collega – haar man is Italiaan – en zij zei meteen: ‘Met wat voor een accent spreek jij?’” De ober komt met een fles rode wijn aan. Als hij bij John wil inschenken om te laten proeven, zegt hij: “Nee, ik wil graag dat mevrouw hem probeert.” Ik draai de dieprode wijn in het glas, zoals ik op de wijnproeverij in Italië heb geleerd. Dan steek ik mijn neus in het glas, snuif diep in en neem een slokje. “Karaktervol, krachtig en een vleugje vanille”, zeg ik met een ernstig gezicht. “Precies waar ik van hou.” John lacht. “Dat dacht ik al. Dit komt van de boer die mij beledigde, ik ben de wijnleverancier van dit restaurant.” Een hoofdgerecht en twee glazen wijn verder durf ik wat persoonlijker te worden. “John, zeg nou eens eerlijk. Wat wil jij eigenlijk in dit leven? Je bent toch ook al vijfenveertig.” Hij werpt een snelle blik om zich heen. Dan buigt hij zich naar me toe. “Ik ben vijftig. Ik heb er op een bepaald moment – al twintig jaar geleden – vijf jaar vanaf gehaald. Gisteren was ik jarig, en ik kon met niemand die mijlpaal vieren.” “Dus… ik ben de enige die het weet?” “Ja, mijn ouders leven niet meer, ik heb geen broers of zussen.” “Maar nu je een vriendin hebt van drieënvijftig dacht je, ik kan het wel zeggen?” Ik kijk hem strak aan. “Eh… ja, ben je boos?” Ik houd het niet meer en barst in lachen uit. “John, dit is hilarisch! Hoe kom je erbij om jezelf jonger te maken dan je bent? Dan lijkt je toch juist oud voor je leeftijd?” Hij lacht besmuikt met me mee. “Zo had ik er nog niet over nagedacht. Ja, eigenlijk had ik er juist vijf jaar bij moeten doen...”

De ex-vrouw van Maud, Koen schrijft ook iedere week in haar dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden