Maud 35 Beeld Libelle
Maud 35Beeld Libelle

Dagboek van Maud: “Met zijn slordige grijze haar en stoppelbaard is Jean nog best aantrekkelijk”

Maud kan het erg goed vinden met haar nieuwe collega Lisa. Ze besluit hun avondje uit een spannende wending te geven. Of hadden ze beter naar huis kunnen gaan?

De ober verzoekt ons dringend het feestje ergens anders voort te zetten. “Alleen als jij meegaat”, zegt Lisa vol bravoure tegen de werkstudent die een dienblad vol lege glazen hooghoudt. Om te voorkomen dat het nog gênanter wordt, trek ik Lisa mee. Gearmd lopen we over het marktplein waar terrasstoelen worden opgestapeld en de laatste gasten vertrekken. Ik voel me een recalcitrante puber die na een avond met te veel drank nog lang niet naar huis wil.

“We kunnen nog naar Jean”, zeg ik.

“En wie mag die Jean wezen?”, vraagt Lisa.

“De eigenaar van een bruin café waar ik vroeger vaak kwam met Koen. Toen ik nog dacht dat het leuk was om met hem naar de kroeg te gaan.”

Lisa proest het uit. “Net zoals ik járen dacht dat het leuk was om langs de lijn naar mijn voetballende ex te kijken.”

Best aantrekkelijk

Uit Café Jean klinkt nog muziek. “Het is de tijd, de hoogste tijd”, zingt mijn nieuwe beste vriendin meteen mee met André Hazes. Ik schuif het zware gordijn opzij. Ook hier zijn ze bezig af te sluiten, de meeste barkrukken staan ondersteboven op de toog. Behalve die waar nog twee gasten op zitten met hun laatste biertje. Jean zelf staat de vloer te vegen. Hij is niet meer de jongste, maar met zijn slordige grijze haar en stoppelbaard ziet hij er nog best aantrekkelijk uit.

“Fijn dat jullie nog open zijn”, zegt Lisa overmoedig.

“Nou, niet lang meer, dame”, klinkt Jeans rauwe stem. “Er zijn regels die ik helaas niet mag overschrijden.”

“Ook niet voor een oude vriendin?” Dan ziet hij het. “Maud, ik had je niet herkend, wat leuk!”

“Ja Maud, wat leuk”, doen de twee stamgasten hem na, alsof ze ook oude bekenden zijn.

“Vooruit dan, nog één rondje. Alleen zijn we officieel gesloten”, zegt Jean, terwijl hij het slot van de deur omdraait.

“Tjonge jonge, Maud, dat is lang geleden!”

“Dat is het zeker. Drie levens, een pandemie en een scheiding verder. Mag ik je voorstellen aan Lisa?”

Hij pakt haar hand en drukt er een kus op. “Aangenaam, mademoiselle. Mijn naam is Jean Marie Etienne Claude Rumeault du Lac. Maar jij mag gewoon Jean van de Ven zeggen.”

Het vrijgezellenbestaan

Twee uur later zitten we er nog steeds. Van de twee mannen aan de bar is er nog één blijven plakken. Als Lisa naar de wc is, komt Jean dichter bij mij staan en vraagt of het leven als single me bevalt.

“Ik ben het pas net, dus ik heb nog geen idee.” Ik neem een slok van mijn water, de wijn smaakte me niet meer.

“Misschien mag ik je dan inwijden in het vrijgezellenbestaan”, zegt hij zwoel en probeert mij tegen zich aan te trekken. Ik doe twee stappen naar achteren.

“Liever niet, Jean… Hoogste tijd om naar huis te gaan.” Dan pas valt me op dat Lisa al vrij lang weg is. In de wc’s vind ik haar zittend op de grond en compleet van de wereld…

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden