null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Misschien ben ik wel depressief. Zo veel somberte heb ik nog nooit gevoeld”

Maud heeft haar pogingen om contact te zoeken met John gestaakt.

Maud

Het kost me oneindig veel moeite om mijn ene been voor het andere te zetten. Om in de auto te stappen en door het vieze winterweer naar de winkel te rijden. Om voor mezelf te koken. Om mijn mails en telefoontjes te beantwoorden. Om naar mama te gaan en haar kleine hapjes eten te voeren. Maar vooral: om naar mijn werk te gaan en tegenover jonge, zwangere stellen te zitten. Waarom begint het altijd zo mooi en eindigt het vaak in doffe ellende? Ik begin me serieus af te vragen of ik niet depressief ben. Zo veel somberte heb ik nog nooit gevoeld. Het is niet eens de pijn van Johns afscheid die me zo kwelt, maar de leegte die is overgebleven.

“Wat zie jij eruit!” zegt mijn zus als ze onaangekondigd op de stoep staat.

“Ik had bepaald geen bezoek verwacht”, zeg ik. “Maar kom binnen.” Ik doe een laffe poging om mezelf te fatsoeneren door met mijn hand door mijn haar te gaan en mijn joggingbroek op te hijsen.

“Koffie?”

“Graag. Heb je havermelk?”

“Nee.”

“Doe dan maar gewone melk.” Ik kijk in de koelkast. “Die is op.”

“Doe dan maar thee.”

Terwijl ik de thee maak, komt ze naast me in de keuken staan. Ze ziet er anders uit, jonger lijkt het wel. Misschien ligt het aan de tuinbroek die ze aan heeft en het hippe geknipte haar in laagjes. Voorheen zag ik nog weleens wat grijze uitgroei bij haar, maar die is vakkundig weggewerkt.

“Zie je iets aan mij?” vraagt ze glimlachend.

“Naar de kapper geweest?”

“Ja, maar dat was vorige week al. Goed kijken naar mijn gezicht.”

Ik probeer te ontdekken wat ze bedoelt. Heeft ze iets aan haar huid laten doen misschien? Die ziet er glad en egaal uit. “Je ziet er goed uit.”

“Dank je, maar je ziet niks bijzonders?”

“Jeetje Juliet, zeg het nou maar.” Ik heb nergens geduld meer voor tegenwoordig.

“Oké, oké. Ik heb fillers genomen.”

“Fillers...?”

“Ja kijk, hier.” Ze wijst op de twee strepen van haar neus naar haar mond. En ook botox in mijn voorhoofd, en bij mijn lachrimpels, maar dat moet nog inwerken. Wat vind je, veel jonger toch?”

“Ja, op zich wel.”

“Ik heb het gewoon hier in Alkmaar laten doen. De cosmetische correcties zijn ook eindelijk doorgedrongen tot de provincie, haha, en een stuk goedkoper dan in Amsterdam.”

“Fijn voor je.”

Ik schenk kokend water in een mok en laat haar een theezakje kiezen uit de doos.

“Het schijnt tien jaar te schelen, dus nu ben gewoon weer een dertiger en geen eind veertiger.”

“Gefeliciteerd. Zullen we in de woonkamer gaan zitten?”

Ik trek het gordijn open.

“Sorry, ik was een serie aan het kijken.”

“O, dat doe ik ook heel vaak met Noutje”, zegt ze.

“Heb je een hond?” vraag ik verbaasd.

“Nee, Nout. Je weet wel, mijn nieuwe vriend.” Ze trekt haar benen onder zich op de bank. “Wat vond je van hem?”

Een jongen, een kind nog zelfs, dat vond ik van hem. Maar ik zeg: “Ja, hij leek me wel een vlot type. Wat doet hij?”

“Hij is gespecialiseerd in digital development en heeft zijn eigen startup.”

“Interessant”, zeg ik mat.

“Hij is vooral heel lief”, zegt ze dan. “Weet je dat hij mij zijn hele dagboek heeft laten lezen? Dat is toch te cute?”

Dan barst ik plotseling in tranen uit. Mijn zus komt verschrikt naast me zitten. “Maudje, wat is er?”

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden