null Beeld Libelle
Beeld Libelle

Dagboek van Maud: “Na de therapiesessie voel ik me smerig - alsof ik hem besmeurd heb met mijn hevige emoties”

Maud heeft besloten weer in therapie te gaan om van haar gepieker en somberheid af te komen.

Dagboek #29

De therapeut die ik eerder had, is ermee gestopt. Ik kan het niet helpen dat ik meteen denk: ze was het natuurlijk zat om al dat gezeur van mensen aan te horen – inclusief dat van mij. Tegenover me zit een man van ongeveer mijn leeftijd. Hij heeft een stoppelbaard en een leesbril, die wat voor op zijn neus staat.

Zuiver feminiene aard

“Heeft u er problemen mee dat ik een man ben?”, vraagt hij rustig. Ik heb eerder nogal verbolgen gereageerd op het feit dat niet was aangekondigd dat deze L.J. Bloem een man is. Zonder enig spoor van gekrenktheid of bewijsdrift in zijn gezicht zegt hij: “Als de klachten van zuiver feminiene aard zijn, stel ik voor dat ik een vrouwelijke collega voor u zoek, en dat we het hierbij laten. Maar als het gaat over algemene persoonlijke issues en relationele problemen, kan ik u wellicht helpen.”

Ik kan nu zeggen dat het gaat over de overgang en dat ik een vrouw wil, maar dat zou een leugen zijn. Misschien kan deze man me wel meer inzicht geven in de mannelijke geest, waardoor ik me beter kan verplaatsen. “Laten we het proberen”, zeg ik. “Prima”, antwoordt hij. “Vertel, waar loopt u tegenaan?” “Zeg maar je, hoor.”

Ongecompliceerde aard

Zestig minuten en nog veel meer tranen later sta ik weer buiten. Ik voel me opgelucht, maar ook smerig. Alsof ik hem besmeurd heb met mijn hevige emoties. Gek, hoe een positieve ontwikkeling ook meteen iets negatiefs oplevert in mezelf. Waar is mijn ongecompliceerde aard gebleven? Of was dat de grootste van alle leugens: dat ik nooit ongecompliceerd van aard ben geweest, maar het altijd speelde. Ken ik mezelf überhaupt wel? Of ben ik alleen iemand in relatie tot anderen. Je zou toch echt gék worden van je eigen gedachten!

Eenmaal bij mijn moeder in het verzorgingshuis kan ik meteen aan de slag. Er is een ‘ongelukje’ gebeurd op de wc, aan schoonmaken zijn ze nog niet toegekomen. Het klusje is niet eens zo erg. Ik vind het alleen zo zielig voor mijn moeder, die zich in de deurpost staat te schamen: “Heb ík dat gedaan, nee toch? Niet toch? Of wel?” “Het is niet erg, mama. Ga maar vast, dan gaan we zo samen een spelletje doen.” “Ik houd niet van spelletjes”, zegt ze, maar loopt toch naar de gedeelde woonkamer.

Spelletje

Als het klusje is geklaard en ik het memoryspel op tafel leg, begint een medebewoonster meteen enthousiast te roepen: “O, dat ken ik, mag ik meedoen?” Ik weet dat mijn moeder nu zeker een spelletje wil doen. En ja hoor. “Ik begin!”, zegt ze hautain. “Wacht even, mama. Eerst moeten we de kaartjes nog op tafel leggen en een beetje husselen, anders is het te makkelijk.”

Mijn moeder volgt nauwgezet de bewegingen van mijn handen. “Goed, de jongste mag beginnen”, zeg ik. “Wie is de jongste?” De twee demente dames kijken elkaar onderzoekend aan. “Ik weet het niet zeker”, zegt mijn moeders rivale. Dan kijkt ze naar mij. “Jij!” “Nee hoor”, zegt mijn moeder. “Ik ben veel jonger.” Ze draait als eerst een kaartje om. Aan het eind van de middag voel ik me pas echt opgelucht en leeg in mijn hoofd. Zou dat de sleutel zijn? Dat ik het gelukkigst ben als ik iets voor anderen kan betekenen?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden