null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Niemand lacht nog. Iedereen kijkt naar mij”

Redactie

Maud voelt zich alleen na de ruzie met John en wil naar huis.

De laatste dagen was het contact tussen mij en de andere cursisten zo bekoeld, dat ik buiten de lessen niks meer met ze heb ondernomen. Zij gingen ’s avonds nog wel met z’n drieën op stap of uit eten. Bert vroeg mij dan ook na de les, maar ik weigerde. Alleen al van dat superieure hoofd van John verging me de lust. Wat een eikel. Door mijn zelfverkozen isolatie voelde ik me alleen. Ik had zin om naar huis te gaan.

Laatste oefening

Vandaag is onze laatste lesdag en Janice heeft een mooie schaal voor Maria gekocht, waaraan ik uiteraard ook heb bijgedragen. Als ze het cadeau heeft uitgepakt, bedankt ze ons allemaal hartelijk. “Eigenlijk wil ik nog maar één oefening met jullie doen”, zegt ze met haar eeuwig stralende glimlach. “Vertel mij in het Italiaans hoe je deze cursus hebt ervaren. We hebben het ook over emoties gehad. Ik denk dat jullie nu in staat moeten zijn jezelf uit te drukken op een persoonlijke manier.” Ik voel meteen weerstand.

“Wie wil beginnen?”, vraagt Maria. Bert steekt zijn hand op. “Beste allemaal. Ik zag als een berg op tegen deze reis...” Hij kijkt even naar Maria. “Kun je dat ook zo zeggen in het Italiaans?” Ze knikt. “Ik begrijp wat je bedoelt.” Bert gaat verder: “Maar eigenlijk vond ik het vanaf het eerste moment heel leuk. Ik voelde me gewaardeerd in deze groep. Ik vind het jammer dat we ruzie hebben gekregen, want ik vind jullie allemaal fantastisch, en had jullie graag een keer bij mij thuis uitgenodigd.”

Protetta

Maria complimenteert hem. “Je hebt bijna geen fouten gemaakt, Bert!” Janice steekt haar hand op. “Mag ik nu?” “Ga je gang.” Ze steekt van wal: “Omdat mijn verloofde het had uitgemaakt, begon deze reis heel slecht. Maar door jullie voelde ik me...” Ze kan het Italiaanse woord niet vinden. Ze spreidt haar armen, sluit ze weer en maakt een wiegende beweging. “Protetta...”, vult Maria in. “Ja, beschermd”, zegt Janice.

De ogen richten zich op John en mij. Ik haal diep adem. John is me net voor. “Toen ik hier kwam, dacht ik dat ik eigenlijk al Italiaans sprak.” Iedereen lacht. Ook ik forceer een lach. “Dat is eigenlijk the story of my life”, gaat John verder. “La storia della mia vita”, verbetert Maria hem. “Dat bedoel ik! Ik denk vaak dat ik dingen beter kan dan anderen. Uiteraard krijg ik dan weerstand, vooral van vrouwen van middelbare leeftijd, wat ik dan heel grappig vind. Maar het is niet grappig.” Niemand lacht nog. Iedereen kijkt naar mij.

Vergeving

“Maud, ik heb de afgelopen dagen naar je gekeken. Ik heb geprobeerd ons contact te herstellen met kleine zinnetjes of woordjes. Kennelijk ben ik daar niet goed in – zoals ik ook in andere dingen helemaal niet goed ben – en dat spijt me.” Hij legt zijn hand op zijn hart. “Daarom heb ik de juiste woorden opgezocht.” Hij opent zijn schrift.

“Maud, jij bent een krachtig, oprecht, ongelooflijk liefdevol en bijzonder mens. Wil jij mij vergeven?” Ik kan mijn tranen niet meer inhouden. “Natuurlijk”, snik ik. “Het spijt me zo, dat ik jou, en jullie allemaal, heb buitengesloten.” John staat op en slaat zijn armen om mij heen. Daarna volgen Janice en Bert.

En zo eindigt deze laatste les in een groepsknuffel. Maria slaat het tafereel van een afstandje gade en zegt tot slot: “Ik wil jullie bedanken voor jullie enthousiasme. Ook ik heb iets geleerd, namelijk dat Nederlanders heel gepassioneerde mensen zijn.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden