Maud 34 Beeld Libelle
Maud 34Beeld Libelle

Dagboek van Maud: “Nu ik Lisa weer zie, weet ik zeker dat we de juiste keuze hebben gemaakt”

Maud werkt een nieuwe collega in op de praktijk.

“Hallo, ik ben Lisa”, zegt de goedlachse vrouw die de praktijk binnenkomt. “Handen schudden zit er nog niet in, maar in gedachten schud ik die van jullie allemaal.”

Het is de verloskundige die ons team komt versterken. Ik vond haar tijdens het sollicitatiegesprek al heel leuk. Nu ik haar opnieuw zie, ben ik ervan overtuigd dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Zij is ook niet piepjong meer en heeft jaren in het ziekenhuis gewerkt.

“Jij mag deze middag met mij meelopen”, zeg ik tegen Lisa, nadat we met de drie andere collega’s en de receptioniste hebben geluncht. “Dan doen we daarna de overdracht van de cliënten die jij krijgt.”

“Helemaal leuk!”, zegt ze enthousiast.

Zo licht als een veertje

Er komt een vrouw binnen met zo’n zwaar gemoed en dito buik dat het lijkt of ze bijna gaat bevallen, terwijl ik weet dat ze nog vier maanden te gaan heeft. “Vind je het erg als Lisa vandaag meekijkt?” De vrouw schudt haar hoofd en gaat met een zucht op de stoel tegenover ons zitten. Ik werk het protocol af, doe wat tests bij de vrouw en Lisa maakt af en toe een opmerking. “U heeft al drie kinderen zie ik, dan zal het wel pittig zijn!”

“Leuke zwangerschapsjurk, trouwens!”

“Wat heeft u prachtige handen.” Ik zie hoe de vrouw opfleurt van die aandacht. Als we naar het hartje luisteren en ik me er opnieuw van heb verzekerd dat het toch echt maar één kind is, zegt Lisa: “En wat voor één! Dat is een flinke.” Zo licht als een veertje gaat de vrouw de deur weer uit.

Écht goed

De vier volgende afspraken verlopen precies zo. Het is niet alleen wat Lisa zegt, het is haar hele energie. Ze assisteert me als vanzelfsprekend, lacht om de grapjes die er worden gemaakt en wijst een keer subtiel op iets in het dossier. Als de laatste patiënt is vertrokken, zeg ik gemeend: “Jij bent echt goed!”

Haar staalblauwe ogen kijken me licht spottend aan. “Ja, langs de zijlijn is iedereen goed.”

“Ik meen het.”

Dan slaat ze haar ogen neer. “Dank je.”

Veranderde thuissituatie

Na de overdracht kletsen we nog wat. Lisa vertelt dat ze het werk in het ziekenhuis zat was. Ze vond het contact met de patiënten het leukst, maar het was haar daar te groot en onpersoonlijk.

“Dat snap ik”, zeg ik. “Het is er in het ziekenhuis ook niet leuker op geworden door de werkdruk en al die maatregelen. Ik heb nu alleen maar meer bewondering voor het personeel daar.”

“O ja, ik ook, hoor!”, zegt ze verdedigend. “Het klinkt net alsof ik voor de problemen ben weggerend, maar het heeft ook met mijn veranderde thuissituatie te maken.”

In hetzelfde schuitje

“Wat bedoel je?”, vraag ik.

“Ik ben net gescheiden”, zegt ze. “Ik merkte dat mijn baan ineens veel belangrijker voor me is geworden. Dus ik dacht: als ik dan niet mijn relatie kan kiezen, dan in elk geval mijn baan.”

“Dát begrijp ik volkomen”, zeg ik. “Ik zit in dezelfde situatie. Als ik mijn baan niet had, zou ik niet weten hoe ik de week doorkwam.”

“Wat een toeval”, zegt Lisa. “Dan kunnen we elkaar de hand schudden?”

Ik lach: “Als dat mocht wel, ja.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden