null Beeld

PREMIUM

Dagboek van Maud: “Plots staat John voor me. Met een baard van weken en in shabby kleren”

Maud gaat naar Johns huis, maar hij lijkt nog steeds niet over zijn verleden te willen praten.

Maud

Ik druk voor de derde keer de bel in, wetende dat het zinloos is. Hij is niet thuis of hij doet gewoon niet open. Wat wil ik eigenlijk tegen hem zeggen? Dat ik alles weet en dat ik ben gekomen om hem te behoeden voor een lang en ongelukkig leven? Hoe naïef ben ik eigenlijk, dat ik denk die man te kunnen redden? Ik heb genoeg ervaring en psychologisch inzicht om te weten dat zulke diepe wonden niet meer helen. Heeft hij niet uitdrukkelijk gezegd dat hij niets wil met zijn verleden? Dat was zijn enige voorwaarde in onze relatie, en precies die eis heb ik niet gerespecteerd. Dus de kans dat hij mij met open armen zal ontvangen na mijn ‘Ik weet het, het geeft niet, ik accepteer jou en je verleden’ acht ik nihil. En eerlijk? Hem een tweede kans geven klinkt nobel, maar wil ik dat wel echt? John is een verknipt persoon door wat hij heeft meegemaakt. Misschien weet ik nog maar de helft.

In gedachten verzonken sla ik de hoek om, waar ik mijn auto heb geparkeerd, als ik prompt tegen iemand aan bots. “O sorry, ik had u niet…”

“Maud?”

“John...” Hij heeft een baard van weken, draagt shabby kleren en heeft zijn capuchon over zijn hoofd getrokken.

“Wat doe jij hier?”

“Eh, niks. Ik ken iemand in deze flat, maar die is niet thuis”, lieg ik.

Hij staart me aan. “Wie dan?”

“Ik denk niet dat je hem kent...” Dan flap ik het er zomaar uit: “Hij heet Johannes Laurentius de Jong.” Ik kijk hem recht aan en wacht op een reactie.

“Zo, Sherlock Holmes, gefeliciteerd.”

Het enige wat ik zie is keihard cynisme. Daarna loopt hij zonder commentaar langs mij heen.

“Prima, loop maar weg. Ik weet toch niet wat ik kwam doen”, zeg ik tegen zijn rug. Nu blijft hij plotseling staan. “Het heeft namelijk totaal geen zin. Jij hebt allang de uitkomst van onze relatie bepaald.”

Hij begint weer te lopen.

“Ik miste je gewoon.”

Hij is bij de ingang van zijn flat, klikt de deur open en verdwijnt uit mijn zicht. Dat was het dan. De moeite die ik heb gedaan om me in zijn leven te verdiepen, was het niet waard. Net zomin als de tranen die ik heb gelaten over zijn vertrek. In elk geval kan ik het nu een plek geven. Ik stap in mijn auto, start de motor en rij het parkeerterrein af. Ik kijk naar links om te zien of er niks aankomt en wil gas geven om de weg op te draaien, als er opeens iemand voor mijn auto duikt. Ik schrik me rot! “Maud, wacht!” Voor de bumper staat John.

Mijn hemel, is hij gek of zo? Ik zet de motor uit en stap half uit. “Wat doe je? Ik had je wel dood kunnen rijden.”

“Maud, laten we praten.”

“Praten?! Heb ik voorgesteld om te gaan praten?” Ik ben nog steeds in shock.

“Het spijt me. Je hebt gelijk, het heeft geen zin om weg te blijven rennen”, zegt hij hijgend. Hij heeft kennelijk moeten hardlopen om dit te halen. “Mijn flat is een puinhoop, ik ben zelf een puinhoop. Als dat je niet afschrikt, zal ik je mijn verhaal vertellen.”

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden