null Beeld

PREMIUMDagboek van Maud

Dagboek van Maud: “Waren onze oom en mijn vader verliefd op elkaar?”

In het kistje dat Maud en Juliet hebben gekregen bij de notaris vinden ze brieven, kindertandjes, haar en een aantal bijzondere foto’s.

Redactie

“Laat zien!”, zeg ik tegen mijn zus, die nog steeds geen woord heeft uitgebracht. Juliet geeft me de foto en dan geloof ook ik niet wat ik zie. Op de foto staat onze vader zoals we hem ons herinneren uit onze jeugd, met bakkenbaarden en een snor. Hij heeft een ontbloot bovenlijf, draagt een kleine zwembroek zoals die toen in de mode was en lacht breed naar de camera. Naast hem staat een man met dezelfde look, wij noemden hem oom Bernie. Hij was geen echte oom, maar omdat hij bevriend was met mijn vader, noemden we hem zo. Zijn vrouw noemden we tante Lisa. Samen met hun kinderen, een jongen van mijn leeftijd en een meisje dat wat jonger was, kwamen ze elk jaar een paar keer naar Frankrijk. Maar op deze foto staan alleen mijn vader en oom Bernie. Wat de foto schokkend maakt, is de innige houding van de twee.

“Hatseflats”, reageert Nout droog als hij de foto ziet.

Op de andere polaroid staan de twee mannen met elkaar te zoenen.

“Wat erg voor mama”, stamelt mijn zus met een stem die dik is van emotie.

Ik knik en weet even niks te zeggen. In mijn hoofd tuimelen de gedachten over elkaar heen. Waren onze oom en mijn vader verliefd op elkaar? Hadden ze een relatie? Hoe lang heeft die geduurd? Wist mijn moeder ervan? Wist de vrouw van Bernie ervan? Wie heeft deze foto gemaakt? Waarom heeft mama hem altijd bewaard?

“Er zit nóg een foto in”, zegt Nout. “Volgens mij ben jij dit Maud, met je ouders.” Hij schuift de vergeelde foto naar me toe.

“Ik denk inderdaad dat ik dat ben.” Ik bestudeer mijn kindergezicht van zo’n halve eeuw geleden. Op de foto sta ik tussen mijn ouders in, ze houden allebei een hand van mij vast. Achter ons is de Eiffeltoren te zien.

“Dat moet zijn geweest voordat ik geboren was”, merkt mijn zus op. “Zit er verder echt niks meer in?”

Nout keert het kistje demonstratief om. “Nada.”

“Ik was hier vijf of zes”, zeg ik. “Een jaar later werd jij geboren.”

“Kun je je dit moment nog herinneren?”, vraagt Juliet terwijl ze naar de foto staart.

“Ik weet nog dat mama en ik naar Parijs gingen, het was een cadeau voor mijn verjaardag. Maar ik kan me niet herinneren dat papa daar ook bij was. Het was een speciaal moeder-dochterreisje, zo noemde mama het.”

Juliet zit over de foto gebogen en zegt ineens: “Maar dit is papa helemaal niet.”

Ik kijk nog eens goed, en dan zie ik het ook. Deze man is kleiner en steviger dan onze vader. Zijn gezicht is wat onscherp, dus dat is lastig om te beoordelen. Maar aan zijn postuur te zien is dit iemand anders. “Misschien is dit wel Charles.”

“Of een andere onbekende man, de biologische vader van Juliet”, zegt Nout. “Moeten we toch dat DNA gaan uitzoeken.” Hij lijkt het allemaal behoorlijk grappig te vinden.

“Laten we eerst de brieven lezen”, stel ik voor. “Misschien dat het daardoor duidelijker wordt.” Ik pak het stapeltje post en leg de brieven als een waaier op tafel.

“Prima, maar laten we dat vooral doen met een fles wijn erbij”, zegt mijn zus.

Benieuwd wat hieraan vooraf ging? Dat lees je hier.

Koen, de ex-man van Maud schrijft ook iedere week in zijn dagboek. Zijn verhalen lees je hier.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden