Depressed woman holds an open umbrella, which does not save her from the rain. Sad girl is in a stressful state. Colorful vector illustration in flat cartoon style Beeld Getty Images/iStockphoto
Depressed woman holds an open umbrella, which does not save her from the rain. Sad girl is in a stressful state. Colorful vector illustration in flat cartoon styleBeeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “Betrapt, ik word betrapt, denk ik”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Sinds kort houdt zij ook een dagboek bij voor Libelle; iedere woensdag te lezen op Libelle.nl. Deze week: de week na het illegale feest.

Vrijdag

Sukkel, sukkel, sukkel. Ik kijk in de spiegel naar mijn bleke hoofd. De wallen onder mijn ogen zijn zichtbaarder dan ooit. Ik slaap de hele week al slecht. Ik had gehoopt dat inmiddels, weken later, het illegale feest alweer verdwenen zou zijn uit iedereens herinnering. Niets is minder waar. De snitch, die vorige week nog maar een paar volgers had, wordt nu nauwlettend in de gaten gehouden door de hele school. Iedereen is benieuwd wanneer hij (of zij?) de foto’s van het feest openbaar zal maken. Dan zijn Rob en ik erbij. Niet alleen de school zal ons straffen. Ik krijg tranen in mijn ogen als ik denk aan de teleurstelling op mama’s gezicht, wanneer ze erachter komt dat wij haar en het baby’tje in gevaar hebben gebracht.

Met zware benen fiets ik naar school. Het opgewekte gekwetter van Lotte dringt niet tot me door. Betrapt, ik word betrapt, denk ik. Maar het dreigement van de snitch blijkt vooralsnog loos. De hele dag kijk ik onder mijn bureau naar mijn telefoon, maar nog steeds zijn alle foto’s die worden geplaatst geanonimiseerd - geen van de feestgangers is herkenbaar. In één van de foto’s denk ik in een hoekje mijn regenlaars te herkennen. Wat een hoge beeldkwaliteit voor foto’s die op een telefoon zijn gemaakt, eigenlijk. Ik wil inzoomen, maar ik voel de ogen van de docent prikken en ik stop mijn telefoon weg.

Na school wimpel ik Lotte af, die me wil uitnodigen voor haar milieubeschermingsclubje, de Groene Beer. Het ziet er tof uit. Ze heeft een logo getekend van een boze panda met zijn vuist in de lucht. “Sorry, ik moet echt naar huis!” zeg ik terwijl ik op mijn fiets stap. Lotte blijft beteuterd achter, naast een mollige jongen die ik herken uit onze wiskundeles. “Volgende week kom ik!” roep ik over mijn schouder en ik sjees weg. Ik heb speurwerk te doen.

Thuis bestudeer ik nog eens alle foto’s die tot nu toe zijn geplaatst door de snitch. Ik heb ze allemaal bewaard. Als ik ze goed bekijk kan ik misschien uitvogelen wie de school in zijn greep houdt. Ja, dat is mijn regenlaars in de hoek van de foto. Rob heb ik nog niet gevonden tussen de dansende lichamen. Het valt me weer op hoe scherp de foto’s zijn. De druppels op de regenjassen, alle knopjes op de draaitafel… ze zijn perfect zichtbaar. Deze foto’s zijn niet gemaakt met een smartphone, besef ik. En inderdaad, op één van de foto’s is het silhouet van de fotograaf te zien, daar bungelt duidelijk de schaduw van een nekkoord. Maar wie neemt er nou een camera mee naar een feest? Wie heeft er nou -

Mijn gedachten worden onderbroken door het geluid van een auto. Dat zijn Boy en Rob, terug van de coronatest. Ik vrees het ergste, dat Rob corona heeft opgelopen op het feest. Gelukkig is hij nergens in beeld en kan de snitch hem niet afpersen. Beneden in de gang hoor ik het geluid waar ik al sinds de zomervakantie gek van word: klik, klik, Rob maakt foto’s met de camera die altijd om zijn nek hangt. De camera… Ik verstijf. Ik kijk weer naar de telefoon in mijn hand. Dansende mensen. Dat dreigement. En daar: de langgerekte schaduw van een slungelige jongen met een camera om zijn nek.

Robbert. De snitch is Robbert. Daarom staat hij er niet op, daarom zijn de foto’s van zulke goede kwaliteit. Hoe heb ik het niet doorgehad? Ik ging op in de mensenmassa, ik heb me compleet verloren in de muziek. Wat moet ik in godsnaam doen? Is Rob echt mensen aan het afpersen?

Meer dagboeken lezen?

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden