null Beeld

Dagboek van Willeke: “Bij wie ben ik meer mezelf: bij Lotte of bij Floris?”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Maandag 6 september

In een tussenuur hang ik met Lotte in de mediatheek op school. Wie ooit dat hippe woord heeft bedacht zal dit niet voor ogen hebben gehad: boeken die nooit iemand komt lenen, stokoude pc’s en vergeelde posters over cyberveiligheid aan de muur. Het is onverwacht warm, een tweede zomer, en we zijn loom en melig.

We zitten achter twee van de trage computers en klikken door een online intekenformulier. LENTEMUSICAL staat erboven. “Ik vind dit een topidee!”, zeg ik om mezelf moed in te spreken. Ik vink ACTEREN (MET ZANG) aan. “Weet je zeker dat je niet ook auditie wil doen?”, vraag ik aan Lotte.

“Nee joh”, zegt ze. “Ik ben helemaal tevreden bij decor. We gaan een vliegtuigset bouwen, en een heleboel palmbomen.” Ze grijnst naar me.

“Lot, niet om het een of ander, maar je tanden zijn helemaal roze.”

“Huh?”

“Wacht, ik heb een spiegeltje.” Ik graaf in mijn rugzak tot ik een uitklapspiegeltje gevonden heb. Lotte bekijkt haar tanden ermee, die echt duidelijk roze zijn.

“Nouja! Zou ik iets gegete-”

Allebei tegelijk kijken we naar de half opgegeten boterham met bietenhummus die op Lotte’s bureau ligt. Meteen barsten we in lachen uit, dat snikkende lachen dat je doet als je eigenlijk stil moet zijn. De man die de bibliotheek - pardon, de médiatheek - beheert, kijkt geërgerd onze kant op. Hij lijkt wel gemaakt voor dit werk, want zijn kleine aardappelhoofd bestaat voornamelijk uit twee enorme knobbelige oren. Om te stoppen met lachen neemt Lotte gauw een hap van haar boterham.

“Zou hij naar z’n werk vliegen met die oren?”, vraag ik zachtjes, en nu houdt Lotte het al helemaal niet meer. Ze proest natte roze vlokken over me heen en ik slaak een gil.

“Dames!”, sist de mediathecaris.

Wanneer we eindelijk bedaard zijn, vullen we het formulier verder in.

-Kun je iedere vrijdag repeteren? Ja.
-Ben je bereid om te zingen? Ja.
-Ga je mee naar het repetitieweekend in maart? Uiteraard.
-Ben je bewust van het feit dat er nog audities moeten komen en dat je dus geen gegarandeerde rol hebt in de musical? Ja.

Bedankt voor je aanmelding, de audities zijn op 20 september. Verdere informatie volgt.

Later die middag

Ik heb mijn laatste uur gehad en de zon slooft zich nu echt ontzettend uit. Lotte en ik fietsen langs het water om bij haar moeder thuis te gaan eten, maar we hebben geen haast.

“Zullen we er even in duiken?”, roept Lotte over haar schouder. “We kunnen gewoon in ons ondergoed.”

“Ja lekker!”, roep ik terug, en ik zoek naar een plekje om onze fietsen neer te zetten. Dan zie ik een groep jongens om een krat bier heen. Ze joelen luid en hebben allemaal hetzelfde overhemd aan. Ze zijn ouder, studenten, op een paar jongens na. Jongens van de school van Floris. Zou Floris straks ook komen? Van de gedachte schrik ik ineens heel erg. Ik combineer nooit Lotte en Floris. Al helemaal niet met deze corpsballen erbij. Al helemaal-helemaal niet als ik niet van tevoren heb bedacht wat ik moet zeggen. Het voelt alsof ik dan ineens twee helften van mezelf moet gaan uitleggen. Weg hier.

“Lot, zullen we toch maar naar jouw huis? Dan kunnen we lekker in de sloot, hebben we van niemand last.”

Lotte had haar shirt al half uit, maar ze trekt het weer aan. “Mij best!”

Wanneer we wegfietsen hoor ik het gejoel nog even achter me. Bij wie ben ik meer mezelf, bij Lotte en haar bietenboterhammen of bij Floris en zijn rijke vriendjes? Kan het dat ik bij allebei mezelf ben?

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden