Children engage in bullying behavior towards a school girl. Depressed girl cries and covers her face with her hands. Female surrounded by the hands of her peers pointing at her. Human character vector Beeld Getty Images/iStockphoto
Children engage in bullying behavior towards a school girl. Depressed girl cries and covers her face with her hands. Female surrounded by the hands of her peers pointing at her. Human character vectorBeeld Getty Images/iStockphoto

Dagboek van Willeke: “De dingen die ik uitspook zijn hartstikke verboden”

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere woensdag houdt ze een dagboek bij voor Libelle. Ze heeft zich onlangs aangesloten bij klimaatactiegroep de Groene Panda, maar begint aan dat besluit te twijfelen.

Woensdag 18 november

Als je dingen doet die niet mogen, verkeer je in een permanente staat van paranoia. Toen Boy van de week met veel kabaal een stel gewichten op de grond liet vallen, schrok ik me dood, en zei hij grappend: “Niet zo schrikken, Wils. Heb je een slecht geweten of zo?” Ik lachte zuurtjes, maar heb inderdaad een slecht geweten. De dingen die ik uitspook met De Groene Panda zijn hartstikke verboden, al zijn ze bedoeld om de wereld te verbeteren. En nu is het zover: we zijn betrapt. Mijn tosti ligt achter me te verbranden terwijl mama me met grote ogen aankijkt.

“Deze meneer is ervan overtuigd dat jullie vorige week dinsdag zijn tuin hebben vernield. Wat is daarvan waar?”

Achter haar staat een norse oude man. Dit moet de man zijn die ons heeft zien wegrennen nadat we de tegels in zijn voortuin los hadden gewrikt. Haperend probeer ik me te verontschuldigen, maar ik heb eigenlijk niets te zeggen. Er wordt besloten dat we de tuin gaan repareren. Zwijgend fiets ik naast Lotte, die nog altijd vurig van ons gelijk is overtuigd. Terwijl ik met mijn handen in de aarde zit, voel ik de ogen van de oude meneer in mijn nek prikken. Het wordt steeds moeilijker om in ons doel te geloven.

Vrijdag 19 november

School is uit. Zoals elke vrijdag, en vele andere dagen, staan Ferdy en Lotte me op te wachten op het schoolplein. Na wat er woensdag is gebeurd, stap ik met tegenzin op ze af. Ik bedenk ineens dat ik niet hoef, dat er niemand is die mij dwingt om naar de clubvergadering te gaan. Een leugentje om bestwil zal niemand kwaad doen. Dus ik pak mijn spullen, en met de fiets aan mijn hand loop ik langs mijn clubgenootjes.

“Hee, jongens, ik had me even moeten afmelden! Mijn moeder heeft mijn hulp nodig met de babykamer dus ik kan er vandaag niet bij zijn. Sorry!”

Nog voordat Lotte antwoord kan geven, zwiep ik mijn been over mijn fiets en sjees ik het schoolplein af. Onwillekeurig verschijnt er een grijns op mijn gezicht. Vrijheid. Dat clubje begon me toch een beetje te dwingend te worden. Ik fiets mijn huis voorbij, kom langs het pompstation waar papa werkt en zwaai in gedachten. Daar lonkt het licht van snackbar ‘t Frituurtje. Ik stap de frietlucht in en bestel: “Een frikandel speciaal alsjeblieft. En doe ook maar een kroketje.” Eindelijk even niet vegetariër. Gelukkig is hier niemand die ik ken.

Net als ik in mijn kroket hap en het gloeiendhete binnenste als lava over mijn kin loopt, hoor ik de deur achter me open gaan. Een hoofd met blonde krullen kijkt me geamuseerd aan. Ik bedek mijn gezicht met een servet.

“Kijk eens aan”, zegt Floris Meijerink. “Daar hebben we onze boomknuffelaar. Ik dacht dat jullie geen vlees aten bij dat hippieclubje?”

“Ik weet niet waar je het over hebt”, mompel ik, en ik veeg mijn mond schoon. “Ik heb jou nog nooit ontmoet.”

“Écht wel”, lacht hij. “Jij was met die bende sukkels op mijn golfbaan. Van mij mag je wel vlees eten, hoor.”

“Oh ja", zeg ik. “Jij was die kakker op het golfkarretje. Ik eh, ik moet gaan.” Ik houd mijn frikandel onhandig vast en trek de deur open.

“Hoe heet je eigenlijk, boomknuffelaar?” Floris kijkt me spottend aan.

“Gaat je niks aan”, zeg ik. En dan: “Willeke. Maar iedereen noemt me Wils.”

“Dag Wils”, lacht hij. “Ik zal je geheimpje bewaren.”

Met een rode kop snel ik naar buiten. Het wordt al donker.

Meer dagboeken lezen?

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Of neem een abonnement op het exclusieve dagboek van Manon dat je per e-mail ontvangt:

Tekst: Charlotte Remarque. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden